شهدا

حاشيه خواندني ديدار رهبرانقلاب با خانواده شهيد احمديروشن

Sun, 22 Jan 2012 13:38:00 GMT

در پي ديدار رهبر انقلاب از خانوده شهيد مصطفي احمدي روشن، پايگاه اطلا‌ع‌رساني دفتر حفظ و نشر آثار حضرت آيت‌الله خامنه‌اي گزارشي حاشيه‌اي از اين ديدار منتشر کرده است.

سرم را تکيه داده بودم به شيشه‌ي ماشيني که از لابه‌لاي اتومبيل‌هاي توي خيابان به سرعت مي‌رفت تا به موقع برسيم خانه‌ي مصطفي؛ به موقع يعني زودتر از رهبر انقلاب.

مصطفي سر جمع 7 ماه و 7 روز بزرگتر از من بود و پسرش هم تقريباً هم‌سن دخترم. فکر کردم به اينکه اگر اتفاقي – مثلاً تصادف- برايم پيش بيايد حال خانواده‌ام چطور خواهد شد؛ پدر، مادر، همسر، دخترم، برادرها و بقيه. از روي محبت، هيچ دلم نخواست که تصورشان بکنم؛ ولي چند دقيقه‌ي بعد قرار بود برسم به خانه‌ي جواني هم‌ريش و هم‌سن‌وسال خودم که اتفاقي برايش افتاده و حال خانواده‌اش را تصوير کنم. خانواده‌اي که ديگر او را نخواهند ديد.

ماشين در ترافيک سنگين از بيت رهبري در انتهاي فلسطين آمده بود تا اول پاسداران و در خيابان گل نبي و ترافيکش – همان‌جا که ماشين مصطفي را منفجر کردند- سر از شيشه‌ي ماشين برداشتم. فکر کردم اگر به لطف رانندگي! راننده‌مان همين الان نميريم بالاخره گريزي هم از تقدير هميشگي و همگاني حضرت حق نداريم. يک لحظه فکر اينکه آدمي مثل مصطفي چقدر مي‌تواند خوشبخت و خوش‌عاقبت باشد، از جا پراندم. اين ماجرا زاويه‌ي ديد صحيح مي‌خواهد. از اين زاويه همه‌اش شور است و حماسه.<** ادامه مطلب... **>

وقتي ماشينمان -به لطف خدا البته- رسيد به نزديک خانه‌ي مصطفي ديگر حال‌گرفتگي مسير را نداشتم. فکر کردم نبايد دلسوز خانواده‌اش باشم بل بايد غبطه‌خور خودش بشوم. حاشيه زياد رفتم، خانواده خانه نبودند!

دانشگاه شريف مراسمي در چيذر و سر مزار مصطفي گرفته بود و همه‌ي خانواده‌اش آنجا بودند. رهبر انقلاب اول رفته‌اند خانه شهيد رضايي‌نژاد و بعدش مي‌آيند اينجا. يک تيم هم رفته چيذر و دارد توي گوش خانواده‌ي آنها مي‌خواند که يک مسئولي در راه منزل شماست! يک چيزي در مايه‌هاي رئيس بنياد شهيد يا سرداري از سپاه. و معلوم است خانواده مقاومت مي‌کنند که: خوب بگوييد آنها هم بيايند اينجا سرمزار. تيمي که رفته بود چيذر بالاخره موفق مي‌شود و معلوم نيست با چه ترفندي راضي‌شان مي‌کند به آمدن. بالاخره آنها آمدند و ما هم رفتيم بالا. خانه‌ي شهيد يک آپارتمان حدود 80 متري و دو اتاقه بود و ساده. دو تا کامپيوتر روي ميزي بزرگ در سالن خانه و دو عکس از رهبر به ديوارها و خانه پر از خانمهاي چادري جوان و مسن و دو مرد ميانسال –باجناق و برادرزن- و دو مرد مو سپيد کرده؛ مادر و همسر و خواهرها و خانواده همسر شهيد و البته عليرضا پسر مصطفي که هاج و واج مانده بود از حضور ما در خانه‌شان. اينقدر مي‌فهميد که خبر مهمي هست که همه جمع هستند و اينقدر بزرگ بود که بداند در چنين موقعيتي پدرش هم بايد باشد براي پذيرايي و مهمانداري! وکلافه از همين موضوع مي‌پرسيد: پس بابا کي مياد؟

همه قيافه‌هاي خسته داشتند و معلوم بود خواب درست و حسابي نداشته‌اند در اين چند روز ولي کسي شکسته نبود. گهگاهي هم لبشان به لبخند باز مي‌شد و البته هنوز نمي‌دانستند چه کسي به خانه‌شان خواهد آمد.

خواندم که کامران نجف‌زاده جاخورده که خبر شهادت پدر را به پسر 4 ساله‌اش نداده‌اند و البته فکر مي‌کنم او هم يک لحظه همه چيز را –مثل من- با فرزند خودش مقايسه کرده که نوشته بود: خبرنگاري يادم رفت؛ و من ديدم مادربزرگ عليرضا داشت به نوه‌اش مي‌گفت: بابا را خدا فرستاده مأموريت. البته نبايد هم انتظار داشت بچه‌ي چهارساله معناي فقدان و مرگ و شهادت را درک کند هرچند فکر مي‌کنم معناي خدا و بابا و مأموريت را خوب مي‌دانست که از اين حرف مادربزرگ به آغوش مادرش پناه مي‌آورد و سرش را قايم مي‌کرد لاي چادر او.

مسئول ِ همراه ما به پدر و مادر و همسر شهيد آرام گفت مهمانشان کيست و خواهش کرد کمک کنند تا همه‌ي موبايل‌ها جمع و خاموش شود. فکر مي‌کردم مثل خانواده‌هاي شهدايي که قبلا ديده بودم ذوق زده شوند يا باور نکنند ولي نه؛ خيلي عادي بلند شدند و موبايل‌ها را جمع کردند. انگار برايشان مسجل بود که آقا خواهند آمد. حالا اگر امروز نه؛ فردايي نزديک.

پدر شهيد بلند شد و رفت براي گرفتن وضو. دستش لرزشي آرام گرفته بود و اين نشانه‌ي هيجاني بود که نشانش نمي‌داد. وقتي پدر برگشت، کوچکترين دخترش –که ديگر حالا او و بقيه هم خبردار شده بودند- لباس‌هاي پدرش را مرتب مي‌کرد.

وقتي ميهمان وارد خانه شدند پدر مصطفي از جا بلند شد و جلو رفت و گفت: خوش آمديد و او را بغل کرد. وقتي آقا هم دست به گردن پدر مصطفي انداختند، من پشت سر ايشان بودم و صورت پدر مصطفي را مي‌ديدم. انگار دو پدرِ فرزند از دست داده، داشتند به هم سرسلامتي مي‌دادند. مادر شهيد شيواتر سلام کرد: «سلام آقا» و بعد عليرضا را گرفت سمت رهبر و ادامه داد: خيلي وقته منتظرتونه. پدر مصطفي که از آغوش رهبر جدا شد، عليرضا دست انداخت به گردن رهبر. فکر کردم الان غريبي مي‌کند ولي نکرد. مادر مصطفي گفت: علي! آقا را ببوس مادر!

و عليرضا رهبر را بوسيد. آقا به محافظي که کنارشان بود گفتند: عصاي من را بگيريد. عصا را که دادند، عليرضا را بغل کردند. عليرضا که جا خوش کرد در بغل رهبر، زن‌ها نتوانستند صداي گريه‌شان را مثل اشک‌ها پنهان کنند. هرچند مادر و همسر شهيد هنوز مقاومت مي‌کردند.

آقا تا برسند به صندلي‌شان، اسم پسر را پرسيدند و حالش را و سلامي کردند به حاضرين. وقتي نشستند روي صندلي، عليرضا هم روي پاي رهبر آرام گرفت، بي کلافگي و بي غريبگي.

ساعتم را نگاه کردم. هنوز يک دقيقه نشده بود از ورود رهبر به منزل که ايشان گفت: خوب! خدا درجات اين شهيدِ عزيزِ ما را متعالي کند، با شهداي صدر اسلام، با شهداي بدر و احد، با شهداي کربلا محشور کند ان شاءالله.
اين خلاف رويه‌ي ايشان بود که اينقدر بي‌مقدمه شروع کنند در خانه‌ي شهيدي به صحبت. اول معمولاً مي‌نشستند و مي‌شناختند و گپ و گفت مي‌کردند ولي اينجا نه. بعد هم برايم جالب شد که نگفتند «شهيدتان»، گفتند «شهيد ما».
و البته فرصت شد تا من خودم هم چهره‌ي رهبر را ببينم؛ جدي، با هيبت، با ابهت، کمي غمگين و ناراحت و البته مصمّم. اين هم چهره‌اي نبود که در 6-7 خانه‌ي شهدا که قبلاً تجربه رفتنشان را داشتم از ايشان ديده باشم. معمولاً شاد، سرزنده و با نشاط بودند.

«دو ارزش در جوان شما به خوبي تبلور پيدا کرد که هرکدام به تنهايي مايه‌ي افتخار است. يکي جنبه‌ي علم و تحقيق و تسلط بر کار مهمي که زير دستش بود... اين يک بُعدش است که مايه‌ي افتخار است هم براي خانواده و اطرافيان، هم براي ما.

بُعد دوم اهميتش بيشتر است که همان بُعد معنوي و الهي است. بُعد دوم همان چيزي است که او را آماده مي‌کند براي شهيد شدن. حالا البته شهيدشدن براي ما که اهل دنيا هستيم، براي شما که پدر و مادر و همسر هستيد و محبت داريد نسبت به او، تلخ است چون در عرصه‌ي ظاهر زندگي فقدان است؛ از دست دادن است؛ اين پوسته‌ي شهادت است... لکن اصل شهادت چيزي غير از اين است، برتر از اين حرف‌هاست. اصل شهادت اين است که انسان ناگهان از درجات عاليه‌ي الهي سر دربياورد و مقامش از فرشتگان بالاتر برود. آن زندگي اصلي که همه‌ي ما بعد از چند سال بالاخره واردش مي‌شويم خواه ناخواه، در آن زندگي ابدي جايگاهش عالي بشود، رتبه‌اش عالي بشود، مورد توجه باشد، فيض او در روز قيامت به ديگران برسد: يَسْعَى نُورُهُم بَيْنَ أَيْدِيهِمْ وَ بِأَيْمَانِهِم؛ در ظلمات قيامت وقتي بندگان خوب که از جمله‌ي آنها جوان شماست، حرکت ميکنند آنجا را روشن مي‌کنند. در آن روز منافقان مي‌گويند از نورتان به ما هم بدهيد و اينها جواب مي‌دهند: قِيلَ ارْجِعُوا وَرَاءکُمْ فَالْتَمِسُوا نُورًا؛ برويد پشت سرتان را نگاه کنيد، زندگي دنيايي‌تان را نگاه کنيد، اگر نوري قرار است داشته باشيد از آنجا بايد داشته باشيد. اين بُعد دوم شخصيت جوان شما و همه‌ي شهداست.»

عليرضا همچنان روي پاي رهبر نشسته بود و با انگشتان کوچکش بازي مي‌کرد. همه مبهوت صحبتهاي عميق و بي مقدمه‌ي رهبر شده بودند و فقط صداي چيليک چيليک دوربين عکاس مي‌آمد. انگار آقا اين حرفها را علاوه بر خانواده‌ي شهيد داشتند به من هم مي‌گفتند به خاطر آن فکرهايي که قبل از رسيدن به خانه‌ي مصطفي مي‌کردم؛ همنشيني با شهداي بدر و احد، با حمزه و حنظله غسيل الملائکه و بعد هم صحبت از نورافشاني در ظلمات قيامت.

آدم بايد غبطه خوردن را خوب بلد باشد براي چنين موقعيتهايي.

«اينها در راه خدا و پيشرفت اسلام شهيد شدند. مسأله اينها فقط اين نيست که ما مي‌خواهيم از دنيا عقب نباشيم به لحاظ علمي، اين تنها نيست يعني، اين هست به علاوه يک چيز مهمتر و آن اينکه ما با حرکت علمي‌مان اسلام را سربلند مي‌کنيم. از اول انقلاب يکي از بمبارانهاي شديدي که عليه ما شده اين بوده که اسلام انقلابي که در يک کشوري حاکم شد و مردم متعبد شدند ديگر راه علم و تمدن بسته مي‌شود، اين جزو تهمتهايي بوده که از اول به ما مي‌زدند. خوب اوايل کار هم که ما راهي نداشتيم براي رد اين تهمت. سالهاي اول و دهه‌ي شصت، هنر جوان‌هاي ما مجاهدت بود، ايمان بود. خوب دنيا قبول کرد، گفت: بله ايمانشان خوب است، ولي پيشرفت علم و تمدن و زندگي امکان ندارد. اين جوانها اين ادعا را باطل کردند. چه اين شهيد چه سه شهيد قبلي، جوانهايي که عرصه‌هاي علمي را تصرف کردند و در آنجا حرف نو به ميدان آوردند و هويت پيشرونده و استعداد برتر خودشان را و قابليت‌ها و استعداد‌هاي خودشان را نشان دادند، اينها آبرو درست کردند براي نظام جمهوري اسلامي. اين بخش دوم فضيلت اينهاست و همين هم موجب شد خدا به اينها توفيق شهادت بدهد و درجاتشان را عالي کند.

...براي شما هم شهيد از دست نرفته؛ مثل پولي که در بانک است. پول در خانه نيست ولي هست. مثل پولي که گم مي‌شود يا دزديده مي‌شود نيست. شهيد شما پيش شما نيست، در خانه نيست، ديگر نميبينيدش، ولي هست و کجا به دردتان مي‌خورد؟ روزي که انسان از هميشه فقيرتر است. خدا ان شاءالله بهتان صبر بدهد.»

آقا بعد از اين صحبت‌ها، رو به پدر شهيد کردند و گفتند: چند سالش بود؟ پدر مصطفي گفت: 32 سال. پدر و رهبر هردو مکث کردند. پدر ادامه داد: خدا انشاءالله شما را براي ما نگه دارد. ايشان ارادتمند شما بودند من هم همينطور.
آقا جواب دادند: «سلامت باشيد» و تازه برگشتند به روال گذشته‌شان با خانواده‌هاي شهدا؛ و از حاضرين در جلسه پرسيدند و نسبت‌هايشان با مصطفي و لابه‌لاي حرفها هم دعا مي‌کردند.

«راه مجاهدت باز است، راه خدمت باز است. هر کسي در هر جايي مي‌تواند خدمت کند و وقتي خدمت صادقانه شد، خدا اينجور پاداش‌ها را هم به بهترين‌ها مي‌دهد. حالا شنيدم من بعد از شهيد مصطفي، دانشجوهاي شريف و جاهاي ديگر نامه نوشتند و درخواست کردند تغيير رشته بدهند به اين رشته. اين برکت است. هم زندگي‌شان برکت داشت هم از دنيا رفتنشان که شهادت بود پربرکت بود.»

نفهميدم عليرضا کي سريده بود و از بغل رهبر درآمده بود و رفته بود بغل مادرش نشسته بود.

قا قرآن خواستند و مثل هميشه با طمأنينه در صفحه‌ي اولش نوشتند: تقديم به خانواده‌ي شهيد مصطفي احمدي روشن. قرآن اول را دادند به پدر مصطفي. پدر مصطفي قرآن را گرفت و گفت: ما از اين اتفاق هيچ ناراحت نيستيم شما هم غم به دلتان راه ندهيد آقا.

رهبر سر از روي قرآن دوم که داشت در آن براي همسر مصطفي چيزي به يادگار مي‌نوشت، برداشت و گفت: غم داريم! اين جور حوادث مثل تير به دل انسان است. منتها غم نبايد انسان را از پا بيندازد. اين حوادث علاوه بر اينکه اراده‌ي انسان را تقويت و به خدا نزديک مي‌کند يک نتيجه‌ي ديگر هم دارد. ما قبلاً از اهميت کار خودمان آگاه بوديم ولي آيا از اهميت آن براي دشمن هم آگاه بوديم؟ اين شهادت‌ها ميزان اهميت اين فعاليت‌ها براي دشمن را هم براي ما روشن کرد. معلوم شد نتيجه کار اينها مثل پتک توي سرشان خورده که ديگر کارشان به اينجا کشيده که هزينه مي‌کنند تا اين همه جوان‌هاي ما را شهيد کنند.

مادر شهيد گفت: آقا مصطفي از ياران خيلي خيلي صديق شما بود. واقعا پيرو شما بود.
رهبر گفت: «بله مي‌دانم.»
... و اين موضوع را همه کساني که او را مي شناختند، فهميده بودند؛ حتي سرويس‌هاي اطلاعاتي بيگانه.
آقا ادامه دادند: اهل معنويت و سلوک هم بود، با آقاي خوشوقت هم ارتباط داشتند مثل اينکه.

عليرضا جلو رفت يک بار ديگر و بي هوا رهبر و محاسن سپيدش را بوسيد.

وقتي آقا داشتند قرآني به رسم هديه به همسر شهيد مي‌دادند، زن جوان لبش لرزيد و بعد چشم‌هايش. شايد داشت فکر مي‌کرد اي کاش مصطفي بود و اين روز باشکوه را مي‌ديد که رهبر چانه‌ي کوچک عليرضايشان را مي‌گيرد و مي‌بوسد و قرآن مي‌نويسد به يادگار و هديه مي‌دهدشان.

وقتي قرآن را گرفت آرام گفت: مصطفي خواب ديده بود بالاي تپه‌اي شما به سرش دست کشيديد. رهبر پرسيد: کي؟
دختر جواب داد: 20 روز پيش حدوداً. و بعد يک خواهش کرد از رهبر: آقا توي نماز شب‌هاتون عليرضا را دعا کنيد، براي صبرش!
و رهبر قول داد.

مادر مصطفي هم رفت پيش رهبر و آرام گفت: آقا دعا کنيد خدا به من صبر بده. من تا حالا عيان گريه نکردم.
آقا گفتند: نه؛ گريه کنيد.
مادر شهيد گفت: نه گريه نمي‌کنم نمي‌خوام اونها خوشحال بشن.
آقا ابرو در هم کشيدند و گفتند: غلط مي‌کنند خوشحال مي‌شوند. گريه براي مادر هيچ اشکالي ندارد. گريه کنيد و دعا کنيد هم براي اون شهيد که الحمدلله درجاتش عاليست و از خدا بخواهيد دعاي او را شامل حال شماها و ما و همسر و فرزندش بکند.
آقا حرفش تمام شده و نشده چشم‌هاي مادر مصطفي خيس شد.

رهبر به مادر و همسر و پسر و خواهرهاي شهيد هديه دادند. پدر همسر مصطفي گفت: آقا سر ما فقط بي‌کلاه ماند. من هديه نمي‌خوام ولي بذاريد ببوسم‌تان.
اينطور شد که او هم سرش بي کلاه نماند. همين‌طور شوهر خواهر و باجناق مصطفي.

رهبر انقلاب جمله معروف پايان جلساتشان با خانواده شهدا را گفتند: خوب مرخص فرموديد؟ و بلند شدند از روي صندلي. رهبر براي آنها دعا مي‌کردند و آنها براي رهبر. اين وسط چفيه را براي عليرضا خواستند و گرفتند. مادر مصطفي رهبر را دعوت کرد خانه‌شان و آقا گفتند: آمدن من زحمت زياد دارد براي شما. شما تشريف بياوريد. پدر مصطفي چشمي گفت و رهبر را بدرقه کردند تا کنار در. رهبر که رفتند چهره‌هاي اهل خانه خندان بود. شايد هيچ کس نبود که آرزو نداشته باشد جاي مصطفي باشد. خواستيم تازه گپي بزنيم با خانواده مصطفي که راننده‌مان آمد بالاي سرمان و گفت: بلند بشيد که من بايد شماها را صحيح و سالم برگردانم! بعد با همان اعتماد به نفس دشمن‌شکن بلندمان کرد و برد. خانواده‌ي شهيد هم يادشان آمد بايد برگردند امام زاده علي اکبر چيذر، پيش مصطفي و هم دانشگاهي‌

گرمساري

Mon, 09 Jan 2012 19:39:00 GMT

www.garmsari.ir

سردار گمنام شهيد سرلشگر پاسدار حسن تهراني مقدم

Tue, 20 Dec 2011 20:20:00 GMT

وقتي سرداري در گمنامي شهيد بشود، سخن گفتن از او سخت خواهد بود و شايد بهترين کساني که مي‌توانند در مورد او صحبت کنند، دوستان و همرزمان بسيار نزديکش باشند.

سردار شهيد حاج حسن تهراني‌مقدم، يکي از همان‌هايي است که دوستانش، اولين ويژگي او را در "گمنامي‌" و "اخلاص" خلاصه مي کنند و همين گمنامي است که موجب مي‌شود تا براي شناخت بيشتر او سراغ يکي از نزديک‌ترين‌هايش برويم.

سردار اميرعلي حاجي‌زاده فرمانده نيروي هوافضاي سپاه پاسداران که بيش از سه دهه از نزديکترين دوستان سردار طهراني‌مقدم بود، در گفت‌وگويي به برخي خاطرات و خصوصيات همرزم شهيدش مي پردازد که اميد است در آستانه چهلمين روز شهادت اين سردار سرافراز سپاه اسلام، مقبول دوستداران راه شهدا بيفتد.

سردار حاجي زاده در ابتداي اين گفتگو به اين نکته اشاره مي کند که دوست دارد همچون ايام دفاع مقدس، همرزم شهيدش را با نام کوچک صدا کند چرا که اين نشانه اي از آن روزهاست که هيچ لقب و عنواني جز اسم کوچک در ميان رزمندگان رايج نبود.

متن کامل اين گفتگو يه شرح زير است.

تنها خواص سپاه او را مي شناختند

روحيه حسن اينطور بود که خودش مي خواست گمنام باشد و همين، کار دوستانش را سخت مي کرد. البته ما شهداي زيادي داشتيم که مردم آنها را مي شناختند و دوستان و نزديکان آنها، فقط قدري اطلاعات بيشتر از آنها مي دادند اما حسن از اول دوست داشت گمنام باشد و اين گمنامي هم به گونه اي بود که غير از خواص سپاه، کسي او را نمي شناخت.

ما در سي سالي که با حسن بوديم، چيزهاي زيادي از او ياد گرفتيم و اولين موضوع که براي ما از همان سالهاي اول جنگ، مشهود بود اينست که هر کار او تنها براي رضاي خدا بود و ديگران را هم به اين کار توصيه مي کرد.

اينکه مي گويم "هر کاري" يعني حتي ورزش کردن، غذاخوردن و دعا کردنش هم تنها براي رضاي خدا بود و اين را در عمل نشان مي داد. <** ادامه مطلب... **>

پايي که در کوهستان شکست

در همان روزگار و در سالهاي پس از آن، يک برداشت مشترک بين ما و همه دوستان نزديک حسن وجود داشت و آن اينکه وقتي به چهره اش نگاه مي کرديم، مطمئن بوديم که به يک چهره بهشتي مي نگريم.
انرژي که حسن براي کارش مي گذاشت، در سال 59 و 60 تا همين اواخر در سال 90 هيچ فرقي نداشت، با همان انرژي و روحيه کار مي کرد و زماني که کار به مراحلي ميرسيد که بايد وقت جدي مي گذاشت، اين کار را مي کرد.

ويژگي هاي خاص او تنها منحصر به عرصه نظامي نبود، او علاوه بر اينکه که انسان مومني بود که ادعيه فراواني را حفظ داشت، يک ورزشکار حرفه اي هم بود و براي مثال در عرصه کوهنوردي اکثر قله هاي مرتفع ايران را فتح کرده بود و يا اينکه بارها مسير تهران تا شمال را از مسير کوهستان، با يک گروهي که خودش آن را رهبري مي کرد، پياده طي کرده بود.

اما در اوج کارهايش، حتي زماني که در ارتفاعات کوهستان، يک متر برف زير پايش بود، نماز اول وقت را ترک نکرد.

يک بار يکي از دوستان تعريف مي کرد که حسن را در نزديکاي قله دماوند ديده بود درحالي که پايش شکسته و بدجوري ورم کرده بود. مي گفت به حسن گفتم چرا با اين وضع آمدي کوه؟ و حسن گفته بود مي خوام روي اين پايم را کم کنم! اين طور خودش را تربيت کرده بود.

فرمانده اي که با نام کوچک صدايش مي کردند

حسن در رعايت اخلاق سرآمد بود و اين برخورد خوش با اطرافيان به گونه اي بود که هرکس با حسن آشنا مي شد فکر مي کرد بهترين و صميمي ترين دوست اوست. اينقدر با ديگران صميمي مي شد که همه او را با نام کوچک صدا مي کردند و اين روحيه را از همان سالهاي ابتدايي دفاع مقدس داشت.

بايد توجه داشته باشيم که اين رفتار خاکي و صميمانه از طرف کسي بود که اگر بخواهيم به لحاظ موقعيت جايگاهي و فرماندهي، رده او را بدانيم بايد بگويم حسن در سطح فرماندهان طراز اول جنگ مثل شهيدان خرازي، همت، باقري و کاظمي بود.

شايد ما بواسطه مسئوليتي که داريم، سرو کارمان با موضوعات مهم، ما را نسبت به برخي مسايل ديگر غافل کند اما حسن اينطور نبود.
سربازانش را با اسم کوچک صدا مي کرد و من در مراسم تشييع او بسياري از دوستان قديمم را ديدم که بواسطه حسن آمده بودند.

يکي از اين دوستان، راننده پايه يکي بود که در ايام دفاع مقدس، نيروي حسن بود و ما بعد از بيست و چهار سال او را مي ديدم.
يکي ديگر مي گفت من در مرز افغانستان بودم که خبر شهادت حسن را شنيدم و آمدم. بسياري از اين دوستان حتي از سپاه هم رفته بودند اما علاقه به حسن، آنها را در يک نقطه جمع کرده بود.

اگر به يقين رسيدي، عمل کن

اگر قرار بود براي يگان يا تيپي فرمانده اي انتخاب کند، وقتي به جمع بندي مي رسيد، حتي اگر طرفش يک جوان بيست ساله بود، به او ميدان مي داد و در واقع يکي از مهمترين دستاوردهايي که حسن از خود بجا گذاشت، همين پرورش مديران و فرماندهان توانمند بود.

يکبار در اوج جنگ مشکلي براي سيستم آماده سازي موشکها بوجود آمد که ديگر نمي شد سوخت به آنها تزريق کرد.

هر کار کرديم نشد و در نهايت پيشنهادي داديم که داراي ريسک بود. حسن ابتدا مخالفت کرد اما به او گفتيم اين روش حتما جواب خواهد داد. او گفت من متقاعد نميشم ولي اگر تو به اين يقين رسيدي برو و انجام بده.

اين يک تصميم بسيار سخت بود و شايد اگر من جاي او بودم چنين اجازه اي نمي دادم.

ما رفتيم اين کار را کرديم و به شکر خدا جواب هم داد.

از سال 63 تا آخرين روز حياتش کاري جز در عرصه موشکي نکرد
در اولين روزهاي جنگ که بکارگيري تسليحات سبک براي ما يک فناوري محسوب مي شد و همه به دنبال سلاح هاي سبکي مثل آر.پي.جي و تيربار و کلاش بودند، حسن به همراه شهيد شفيع زاده در آبادان دنبال خمپاره بود.

وقتي در سال 60، ما بواسطه توپهاي غنيمتي که از عراق گرفتيم، به اوج امکانات در آن روزها رسيديم، ديگر حسن، خمپاره را کنار گذاشت و رفت به دنبال تاسيس توپخانه تا اينکه در سال 63، موضوع موشکي مطرح شد و از همان سال تا آخرين روز حياتش هيچ کار ديگري جز کار موشکي نکرد.

صياد هميشه مي گفت مراقب حسن باشيد

اخلاق و زبان حسن، حلال مشکلات و برطرف کننده موانع بود.
در همان سال 61 که مسئوليت توپخانه را به همراه شفيع زاده برعهده گرفت، بيشترين ارتباط و نزديکي را با شهيد بزرگوار صياد شيرازي داشت به گونه اي که در طول سال هاي دفاع مقدس، هروقت صياد شيرازي، بنده و ديگر دوستان را مي ديد مي گفت مراقب حسن باشيد.

شهيد صياد مي گفت من حسن را خيلي دوست دارم چون تعصب او به نظام و تعصب ملي او، فراتر از تعصب سازماني است.

در واقع حسن تنها به فکر سپاه و نيروهاي مسلح نبود بلکه تمام نظام و بلکه اسلام را در نظر مي گرفت و بارها هم به ما تاکيد مي کرد که اگر اين تعصب را داشته باشيد، تعصب سازماني هم در درون آن هست.

اولين کاتيوشا را سال 63 ساختيم

وقتي توپهاي عراقي را به غنيمت گرفتيم، به دليل شرقي بودن اين توپها و اينکه برادران ما در ارتش، آموزش توپهاي آمريکايي را ديده بودند، ما چندان تخصص و آموزشي براي بکارگيري آنها نداشتيم اما يکي از کارهاي بزرگ حسن در سال 61، تاسيس مرکز تحفيقات فني توپخانه در خوزستان بود که 7 ماه بعد تبديل به مرکز تعميرات توپخانه شد و بعدها نيز آن را به تهران منتقل کردند.

بواسطه اقدامات او بود که در اواخر سال 62 و اوايل 63 امکان ساخت کاتيوشا را پيدا کرديم و اولين سامانه نيز با مديريت خود او ساخته و به صنعت حديد وزارت سپاه که تحت مسئوليت سردار مصطفي‌نجار بود تحويل گرديد.

مسابقات فوتبال رزمندگان در کوران جنگ

در آن سالها تکيه اصلي ما بر نيروهاي بسيج بود که اين عزيزان در مقاطعي که عمليات نبود، به مرخصي مي رفتند درحالي که مي بايست يگانهاي تخصصي را هم بر عهده همانها بگذاريم.

براي مثال، اوج کار توپخانه، در عمليات بود ولي با اتمام عمليات که بسيجي ها کاري نداشتند و به مرخصي مي رفتند، کار توپخانه تمام نميشد و بايد پدافند خط را انجام مي داد.

حسن براي حل اين مشکل، مسابقات فوتبالي را ترتيب داد ميان آتشبارها و گردانها و با اين کار، عملا از پايان اين عمليات تا شروع عمليات بعدي که محدوده زماني پدافندي ما بود، همه بچه‌ها را با اشتياق و علاقه و نه با زور، حفظ مي‌کرد و جالب اين جا بود که بچه‌هاي دور و بر ايشان هم همه از اين جنس بودند.

سه "حسن" در سال 90 بهم ملحق شدند

حالا که نام حسن شفيع زاده را برديم، بد نيست به يکي ديگر از شهداي گمنام سپاه هم اشاره شود که شهيد حسن قاضي بود.
اين شهيد قاضي، در حقيقت از گلهاي سپاه و از شاگردان حسن بود که در عمليات خيبر در عين گمنامي به شهادت رسيد و با شهادت شهيد تهراني مقدم، بالاخره اين سه "حسن" (حسن شفيع زاده، حسن قاضي و حسن تهراني مقدم) در سال 90 به هم ملحق شدند.

تصميمي که خرازي فقط بخاطر حسن گرفت

از آنجايي که بنيان توپخانه سپاه براساس توپ‌هاي غنيمتي گذاشته شده بود، اين توپها در يگاناي مختلف پخش شده اما زماني که تصميم گرفتند يگان مستقل توپخانه اي تشکيل شود، حسن براي جمع آوري اين سامانه که با موانع زيادي هم روبرو بود، زحمات زيادي کشيد.

به هرحال جمع کردن اينها سخت بود چون خود يگان‌ها مي‌خواستند از آنها استفاده کنند اما تصميم بر اين بود تا توپخانه هاي با برد زياد، در غالب گروه‌هاي توپخانه بکارگيري شوند.

به همين خاطر خيلي‌ها موافقت نمي‌کردند اما بسياري از يگان‌ها، با اخلاق و نوع رفتاري که حسن داشت، متقاعد شده و توپها را منتقل کردند.

يادم هست وقتي براي گرفتن توپخانه‌هاي يکي از يگانها رفته بوديم، شهيد خرازي مي‌گفت فقط چون حسن گفته من قبول مي‌کنم ولي مي‌دانم نمي‌توانيد اين توپها را به کار بگيريد و اينها غيرعملياتي مي‌شود که همان روز با ايشان توافق کرديم که نيروهايي براي کار اين توپها منتقل بشود که يکي از اين نيروها همين شهيد حسن قاضي بود که به مجموعه منتقل و بعدها فرمانده گروه شد و در عمليات خيبر هم به شهادت رسيد.

همان روزها، حسن عده اي را براي تشکيل دانشکده و مرکز آموزش توپخانه با کمک ديگر دوستان مانند شهيد ذوالانوار جدا کرد در حالي که بخاطر کمبود نيرو، اين کار، کار سختي بود اما حسن اين مرکز را در اصفهان تشکيل داد.

فرماندهي که جانشين شد/جانشيني که فرمانده شد

هيچ وقت با ديد کوتاه مدت به کارها نگاه نمي کرد. درحاليکه در آن زمان خيلي‌ها تصور مي‌کردند جنگ 6 ماه ديگر تمام است و اين عمليات، عمليات آخر خواهد بود، اما شهيد تهراني مقدم اينطور فکر نمي‌کرد و در عين حال که علاقه داشت اين اتفاق بيفتد، ولي برنامه‌ريزي درازمدت هم سرجايش بود.

اما يک نکته مهمي که بايد به آن توجه کنيم، اين است که در رفتار و خصوصيات فردي فرماندهان شهيد و زنده، بحث جايگاه‌ و فرماندهي و جانشيني اصلا مطرح نبود.

براي مثال در آبادان، شهيد شفيع زاده، مسئوليت ادوات را برعهده داشت در حالي که حسن يک جوان تحت امر ايشان بود. بعد از مقطعي، شهيد مقدم ارتقاء پيدا مي‌کند و شفيع‌زاده مجروح مي‌شود و مي‌آيد عقب و حسن مقدم مي‌شود مسئول و شفيع‌زاده وقتي برمي‌گردد، حانشين حسن مي شود درتوپخانه و به همين منوال کار ادامه پيدا مي‌کند.

سردار مقدم تا سال 63 مسئوليت توپخانه سپاه را به عهده داشت و وقتي وظيفه تشکيل يگان موشکي را به عهده گرفت، اين دو از هم جدا شدند و شفيع زاده مسئول توپهانه شد.

ابداع، ناشي از نبوغ فرماندهان است و اينکه چطور از امکانات موجود، بهترين بهره‌برداري صورت بگيرد. در زمان فرماندهي شهيد مقدم از امکانات، استفاده‌هاي مضاعفي چه در بخش کاهش آسيب‌پذيري و چه در افزايش توانمنديها شد درحالي که ما اصلا دروس کلاسيک نديده بوديم.

در سال 63، زماني که سردار مقدم مسئوليت پادگان‌هاي موشکي را عهده‌دار شد، از همان ابتدا با همين روحيه، مثل بقيه کارها برخورد کرد.

دو موشکي که حسن اجازه شليک آنها را نداد

در اوج جنگ که ما نياز مبرمي به موشک داشتيم، اولين محموله موشکي اسکاد B، شامل 8 فروند موشک به دستمان رسيد اما حسن 2 فروند از اين 8 فروند را جدا کرد و براي مهندسي معکوس برد.

خب اين مسئله براي ما جا نيفتاد که چرا الان که ما به اين موشک ها نياز داريم و مردم در نمازجمعه شعار "موشک جواب موشک" مي دادند، او اين کار را کرد اما در جلسه اي که خدمت آقا (که آن زمان رييس جمهور بودند) رفتيم، ايشان هم بر موضوع خودکفايي تاکيد کرده و حتي به وزير سپاه ايراد گرفتند که چرا ساخت اين موشک ها را شروع نکرديد. انجا بود که ما به حکمت آن تصميم پي برديم.

اين تصميم، تصميم بسيار مهمي بود و با راه انداختن گروه‌هاي مختلف در وزارت سپاه، تا روز آخر راهبري آن‌ها را خودش به عهده گرفت که نتيجه آن را امروز در بومي شدن صنعت موشکي در انواع بردها از 300 کيلومتر تا 2هزار کيلومتر مي بينيم.

در اواخر سال 1363 يا اوايل 64 بود که تعدادي از متخصصين وزارت سپاه آ‌مدند در غرب کشور در حضور شهيد مقدم راهبرد صنعت موشکي را از ايشان سؤال مي‌کردند که ما چه مسيري را بايد برويم و چه چيزي را مبنا قرار دهيم و يا از چه سوختي استفاده کنيم و چه بردي را هدف‌گزاري کنيم؟ من بارها و بارها از متخصصين صنعت پرسيدم و شنيدم که آن راهنمايي که سردار مقدم آن روز در سمت فرماندهي موشکي داد و مسيري که برايشان ترسيم کرد، خيلي راهگشا بوده است.

حسن براي اوقات فراغت بچه ها، آنها را به خط مقدم مي فرستاد
سردار مقدم در کنار سازماندهي موشکي، همان هسته اوليه را طوري سازماندهي کردند تا در يک زمان کوتاه بتوانيم جوابگوي نيازهاي جنگ باشيم. با توجه به اينکه نفرات بسيار کم بود طوري که گاهي نفرات تا 3 شب نمي‌توانستند بخوابند و محدوديت‌هاي زيادي وجود داشت.

همه افرادي که در کار موشکي بودند چون به نوعي از يگان‌هاي رزمي آمده بودند و بيشتر علاقه داشتند به جنگ بروند تا در يگان‌هاي توپخانه بمانند، سردار مقدم اگر فرصتي ايجاد مي‌شد و اوقات فراغتي بود، اجازه مي‌داد آنها در غالب يگان‌هاي رزمي به جبهه بروند و برگردند.

در آن زمان ما با تهاجمات هوايي رژيم بعث روبرو بوديم زيرا به دنبال هدف قرار دادن مجموعه موشکي ايران بودند و سردار مقدم با تاکتيک‌ها و استتار و رعايت پدافند غيرعامل عمل مي‌کرد و کوچکترين آسيبي در طول جنگ از سوي هواپيماهاي دشمن نديديم و به هسته اصلي نيروها و امکانات آسيبي نرسيد که ما حتي 2 ساعت کارمان به عقب بيافتد.

فکري که حسن در اولين سفر به سوريه داشت

يکي از خصوصياتي که من در اين سي سال رفاقت از حسن ديدم، اراده قوي بود.

وقتي در موضوعي به نتيجه مي رسيد، بعد از توکل به خدا، با قدرت عمل مي کرد و من نديدم هيچگاه در مسئله اي موقف شود.

در مقطعي از جنگ ما تصميم به ساخت سلاح گرفتيم ولي بعد از بررسي معلوم شد که به خاطر ضعف زيرساختها در کشور، توان ساخت توپ را نداريم چون حتي براي ساخت لوله توپ هم مشکل داشتيم و حسن گفت فعلا همين ساخت قطعات توپ کافيه و بلافاصله سوييچ کرد روي ساخت کاتيوشا.

در موضوع موشکي هم او به شدت دنبال اين بود که ما به موشک نياز داريم و بايد از اين مسير سخت عبور کنيم.

يک بار براي من گفت اولين باري که او با تعدادي از مسئولين سياسي و نظامي به سوريه رفته بودند، آنجا موشکهاي فراگ و اسکاد B را آورده و در ميدان عملياتي به آنها نشان دادند.
حسن مي گفت من فقط تو اين فکر بودم که چطور مي شود اينها را به دست آورد.

اين تفکر حسن در زماني بود که کشورهاي ديگر هيچ چيزي به ما نمي دادند.

مي گفت زمين محل جمع کردن ثواب است

خيلي سخت است که انسان بخواهد در مورد کسي اينطور با قطعيت صحبت کند مگر اينکه مدت زيادي را با او زندگي کرده باشد.

بنده حدود سي سال با حسن بودم و حتي يکبار نديدم او براي نمازش وضو بگيرد چون دائم الوضو بود و مي گفت نبايد بدون وضو بر روي زمين خدا راه رفت. مي گفت زمين جاي جمع کرده ثواب است.

ثواب کارت را به حضرت زهرا(س) هديه کن

يک مرتبه بنده براي انجام يک کار بزرگ و سختي انتخاب شدم که در فناوري آن هم مشکل داشتيم.

حسن من را ديد و گفت مي خواهي در اين کار موفق باشي؟ گفتم بله. گفت برو بچه هاي گروهت را جمع کن، دستانتون رو بهم بديد و هم قسم بشيد و بگوييد خدايا ما براي رضاي تو اين کار را مي کنيم و هرچه ثوب هم دارد خودمان نمي خواهيم، تمام ثواب آن برسد به حضرت زهرا(س) و همين طور هم شد. البته بچه هاي هم خالصانه به حرف او عمل کردند و اين کار در کوتاهترين زمان ممکن که کسي هم فکرش را نمي کرد، انجام شد.

اينکه آقا به او لقب "دانشمند برجسته" دادند، تعارف نبود

اولين قرارداد موشکي را که با صنعت بست، به لحاظ عملياتي به در ما نمي خورد و من و چند نفر ديگه از دوستان به او ايراد گرفتيم که اين چه قرارداديه بستيد؟ اما حسن گفت توان صنعت ما همين است و بايد کار در کشور از يکجا شروع شود.

کم کم صنعت را رشد داد و روزهاي آخر، وقتي براي تست پاي سيستم مي رفت تا آن را تحويل بگيرد، خودش مي رفت و محل اصابت را بررسي مي کرد با دقت موشک را بسنجد.

احساس او در سالهاي اخير اين بود که در حوزه عمليات به جايي رسيديم که بقيه مي توانند راه را ادامه بدهند و خودش مي رفت جايي که احساس نياز مي کرد.

در حوزه عمليات در درواني که مسئول بود، تلاش هاي زيادي کرد تا امروز يگانهاي ما به حدي باشند که اگر دشمن تعر ض کند، بي شمار يگان جواب او را خواهند داد ولي هنوز در برخي حوزه هاي فني و پژوهشي و خودکفايي احساس نياز مي کرد و اين که حضرت اقا به ايشان لقب "دانشمند برجسته" را دادند، اين يک تعارف نبود.

بارها تا مرز اسارت و شهادت رفت

در ايام دفاع مقدس، روزها و شبهاي زيادي را با حسن گذراندم و اينکه مي گويم وقتي به چهره اش نگاه مي کردي، صورت يک انسان بهشتي را مي ديدي، اينطور نيست که بخواهم درباره اش غلو کنم.

زير آتش دشمن نمي توان فيلم بازي کرد و انسان در اينگونه مواقع، هماني را به زبان مي آورد که در دل دارد.

بارها شد که ما به همراه حسن به دليل اينکه در تاريکي شب، خط خودي را گم کرديم، در آستانه اسارت قرار گرفتيم اما به او که نگاه مي کرديم، با قلبي مطمئن به کارش ادامه مي داد.

دوره آموزش دوساله موشکي را ظرف سه ماه تمام کرد

در سالهاي جنگ، طبق توافقي که با يکي از کشورهاي عربي کرده بوديم، قرار شد تا به ما موشک بدهند اما گرفتن آموزش از آن کشور ممکن نبود و قرار شد اين آموزش در سوريه باشد.

وقتي اولين هسته موشکي براي دوره آموزش به سوريه رفتند، مدت زمان آموزش موشک هاي زمين به زمين، حدود دوسال است اما حسن و دوستانش بخاطر ضرورت جنگ، اين دوره را شبانه روزي سه ماهه گذراندند ولي تازه بعد از اين آموزش، کار موشکي ما آغاز مي شد.

حسن، همان موقع تعدادي از بچه ها را فرستاد دانشگاه و برخي از دانشجويان با رشته هاي مرتبط را جذب کرد و اگر مي شد اين آموزش ها را از ديگر کشورها هم مي گرفت و اين گلوله برفي که حسن در سال 63 درست کرد، امروز تبديل به بهمن شده.

اگر امروز ما از تنوع موشکي بالايي با سوخت جامد و مايع و با انواع هدايت و کنترل ها برخورداريم و يا اينکه از اين پايه براي توليد موشک‌هاي حامل ماهواره نيز استفاده مي شود، اينها عمدتا مديون فکر حسن مقدم بود.

مذاکره جالب پدر موشکي ايران با يک هيات خارجي

در يکي از سفرها، طرف مذاکره ما يک پروفسور خارجي بود اما در طول اين مذاکرات به مشکل خورديم به طوري که نه آنها حرف ما را قبول مي کرد و نه ما حرف آنها را.

يک دفعه حسن يک پيشنهاد عجيب داد و گفت بهتر است يک مسابقه فوتبال بدهيم و هرکيس پيروز شد، به حرف او عمل کنيم.

اين پيشنهاد اول براي طرف ما که پيرمردهاي تحصيل کرده بودند، عجيب بود و فکر نمي کردند در چنين فضاي تخصصي اين پيشنهاد داده شود اما بعد قبول کردند.

البته اينها يک شوخي بود تا بواسطه‌ آن فضاي خشک مذاکرات تلطيف شده و بحث از بن بست خارج شود.

وقتي رفيتم ديديم آنها يک تيم حرفه اي آوردند و ما به حسن گفتيم اين چه پيشنهادي بود دادي؟

اما حسن گفت چاره اي نيست و بايد غيرتي عمل کنيم تا آبرويمان نرود.

ما در آن بازي پيروز شديم و حسن هميشه مي گفت فلاني آن روز غيرتي بازي کرد و بهترين بازي عمرش بود. هرچند بنده اصلا نه بازي بلد بودم و نه علاقه اي داشتنم براي بازي کردن.

چند نفر "آدم" داري؟

يکي روز در قرارگاه کربلا بعد نماز مغرب در يک حسينيه حصيري، شهيد بزرگوار حسن باقري به حسن گفت چند تا آدم داري؟ حسن جواب داد: حدود چهار پنج نفر!

ما تعجب کرديم و به او گفتيم تعدا بچه ها که بيش از اينهاست اما حسن گفت: وقتي مي گويند "آدم" يعني کساني که بتوانند يک لشکر يا يگان را مديريت کنند و منظورشان نفرات عادي نيست.

به حسن گفتم شما بايد فرمانده نيرو شوي

بنده از همان سال 61 که با حسن آشنا شدم، نيروي او بودم و در موشکي هم جانشينش شدم.

وقتي هم که پيشنهاد فرماندهي نيرو به بنده داده شد، رفتم خدمت حسن و گفتم شما هميشه فرمانده ما بودي و اينجا هم حق اينست که شما فرمانده شوي.

اما او من را تشويق کرد تا مسئوليت را بپذيرم و اين، همان روحيه حسن بود که به جايگاه و مقام براي خدمت توجه نداشت.

دوستان شهيدش از دوستان زنده اش بيشتر بود

روز حادثه سه دقيقه بعد از انفجار به ما خبر رسيد و حدود ده دقيقه بعد فهميديم که حسن شهيد شده اما در مسير به خودمان تلقين مي کرديم که شايد شهيد نشده باشد اما دقايقي بعد به اين يقين رسيديم.

بنده الان هم باور نمي کنم حسن شهيد شده باشد. او هنوز هم براي ما زنده است.

ما انتظار نداشتيم که حسن به اين زودي ها شهيد شود و فکر مي کرديم حالا حالاها از خدمات او بهره مند مي شويم.

اين براي ما بسيار سخت است که بنشينيم و از او صحبت کنيم. راجع به کسي که دوستان شهيدش از دوستان زنده اش بيشتر بودند.

منبع :: فارس نيوز

شهيد محمود کاوه

Fri, 02 Sep 2011 13:57:00 GMT

دهم شهريورماه سالروز شهادت سردار بزرگ سپاه اسلام، شهيد محمود كاوه است.

به اين مناسبت مروري مي کنيم بر زندگي، فعاليت‌ها و چگونگي شهادت شهيد كاوه، به اين اميد که رهرو راهش باشم و ياريگر ما در روز جزا باشد.

تولد و كودكي

سال ‌1340 هجري شمسي در مشهد مقدس متولد شد. پدرش كه از كسبه متعهد به شمار مي‌آمد، در دوران ستمشاهي و اختناق، با علما و روحانيون مبارز، از جمله حضرت آيت‌الله العظمي خامنه‌اي، شهيد هاشمي‌نژاد و شهيد كامياب ارتباط داشت. وي كه براي تربيت فرزندش اهميت زيادي قائل بود، محمود را همراه خود به مجالس و محافل مذهبي و نماز جماعت مي‌برد و از اين راه فرزندش را با مكتب اهل بيت (ع) و تعاليم انسان‌ساز اسلام آشنا مي‌كرد.

<** ادامه مطلب... **>

كاوه دوران تحصيلات ابتدايي خود را در چنين شرايطي سپري كرد. از آنجا كه خواست پدرش به هنگام تولد محمود، اين بود كه وي را در سلك صالحان و پيروان واقعي مكتب اسلام قرار دهد، با علاقه قلبي و مشورت پدر وارد حوزه علميه شد و همزمان، تحصيلات دوران راهنمايي و دبيرستان را نيز ادامه داد.

با شروع جريانات انقلاب، او كه جواني بانشاط، فعال و مذهبي بود با شركت در محافل مساجد جوادالائمه(ع) و امام حسن مجتبي(ع) كه در آن زمان از مراكز تجمع نيروهاي مبارز بود، از هدايتها و تعاليم حضرت آيت‌الله خامنه‌اي بهره‌هاي فراواني برد و ره‌توشه‌هاي همين تعاليم را با خود به محيط دبيرستان و ميان دانش‌آموزان منتقل كرد. او در دبيرستان به عنوان محور مبارزه شناخته مي‌شد. با علاقه وافر، به پخش اعلاميه‌هاي حضرت امام خميني(ره) مي‌پرداخت و فعالانه در راهپيمايي‌ها و درگيري‌هاي زمان انقلاب شركت داشت.

فعاليت‌هاي بعد از پيروزي انقلاب اسلامي

با پيروزي انقلاب اسلامي، كاوه جزو اولين عناصر مؤمن و متعهدي بود كه به سپاه پاسداران انقلاب اسلامي در شهر مقدس مشهد پيوست و پس از گذراندن يك دوره آموزش شش ماهه چريكي، به آموزش نظامي برادران سپاه و بسيج پرداخت. پس از آن براي حفاظت از بيت شريف حضرت امام خميني(ره) در يك ماموريت شش ماهه به تهران عزيمت كرد و با شروع جنگ تحميلي، به همراه تعدادي از نيروهاي خراسان به جبهه‌هاي جنوب اعزام شد. مدتي بعد به علت نياز شديدي كه پادگان به مربي داشت او را براي آماده‌سازي و آموزش نيروها به مشهد فراخواندند.

كاوه در كردستان

علي‌رغم اينكه براي آموزش نيروها اهميت بالايي قائل بود و مسوول مستقيم او زياد تمايل نداشت وي را (كه از مربيان دلسوز و قوي محسوب مي‌شد) به جبهه اعزام كند، اما روح پرتلاطم او به دنبال فرصتي بود تا رودرروي دشمن قرار گيرد و در صحنه‌هاي كارزار انقلاب و ارزش‌هاي آن عملاً دفاع كند. بنابراين در اولين فرصت با جلب رضايت فرمانده پادگان به ديار كردستان (كه در آن زمان توسط گروهك‌ها و عناصر ضدانقلاب دچار مشكلات و آشوب شده بود)، عزيمت كرد.

او كه به همراه تعدادي از برادران پاسدار جهت آزادسازي شهر بوكان وارد كردستان شده بود، به دليل لياقت‌ها و مهارت‌هايي كه داشت، در همان ابتدا به عنوان فرمانده يك گروه دوازده نفره انتخاب شد.

كاوه در اين منطقه براي مبارزه با ضدانقلاب – كه از حمايت‌هاي خارجي برخوردار بود و با جناياتي هولناك، توطئه شوم جدايي ان نقطه از ميهن اسلامي را در ذهن مي‌پروراند – شب و روز نداشت و به دليل تلاش بسيار زياد، جديت و پشتكار، شجاعت و روحيه شجاعت‌طلبي كه داشت، در مدت كوتاهي به سمت فرماندهي عمليات سپاه سقز منصوب شد و در اين زمان با ناباوري همگان همراه تعداد كمي نيرو، عمليات آزادسازي منطقه مرزي بسطام را با شهامت غيرقابل وصفي طرح‌ريزي و‌45 كيلومتر جاده مرزي را طي يك مرحله و در عرض ‌24 ساعت در قلب منطقه تحت نفوذ ضدانقلاب آزاد كرد.

ضدانقلاب كه با برخورداري از سلاح و امكانات و نيروي رزمي فراوان،عرصه را براي نيروهاي نظامي و انتظامي تنگ كرده بود و جنايات فجيعي مرتكب مي‌شد، با ورود جوانان دلير و متعهدي چون كاوه به صحنه عمليات،به اين نتيجه رسيد كه ماندن در كردستان برايش سنگين تمام خواهد شد.

كاوه و همرزمانش با عمليات پي در پي، مزدوران استكبار را در منطقه منفعل و مستأصل كرده بودند تا جايي كه ضدانقلاب در اوج استيصال و درماندگي براي زنده يا مرده او جايزه تعيين كرده بود.

نقش كاوه در تيپ ويژه شهدا

به دنبال عمليات سرنوشت‌ساز نيروهاي سپاهي در محورهاي مختلف كردستان و همزمان با تشكيل تيپ ويژه شهدا (كه فرماندهي آن بر عهده شهيد ناصر كاظمي بود) كاوه به عنوان فرمانده عمليات اين تيپ انتخاب شد. پس از مدت كوتاهي از فعاليت او در اين مسووليت (كه با آزادسازي بسياري از مناطق همراه بود) آوازه تيپ ويژه شهدا، آنچنان ضدانقلاب‌ها را متحير ساخت كه به كلي روحيه خود را از دست دادند و در مقابل هر يوريش رزمندگان اسلام، فرار را بر قرار ترجيح مي‌دادند و مي‌دانستند كه مقاومت در مقابل اين يگان جز خسارت و نابودي ثمري نخواهد داشت.

آزادسازي سد بوكان و جاده ‌47 كيلومتري آن، آزادسازي جاده صائين‌دژ به تكاب، پاكسازي منطقه كيلر و اشتوزنگ ،آزادسازي محور استراتژيك پيرانشهر به سردشت كه به عنوان مركزيت و نقطه ثقل ضدانقلاب به شمار مي‌آمد و منجر به انهدام مركز راديوئي آنها و فتح ارتفاعات مهم مرزي منطقه «آلواتان» و آزادسازي زندان دوله‌تو و هلاكت بيش از ‌750 نفر از ضدانقلاب شد،از جمله نبردهاي تهاجمي بود كه توسط شهيد كاوه و همرزمانش در تيپ ويژه شهدا طرح‌ريزي و به اجرا گذاشته شد. تعداد عملياتي كه بوسيله كاوه عليه ضدانقلاب فرماندهي شد آن قدر زياد است كه ذكر نام تمامي آنها در اين مختصر ميسر نيست.

او كه پس از شهادت سرداران رشيد اسلام، شهيد ناصر كاظمي ، شهيد محسن گنجي زاده وشهيد محمد بروجردي در خرداد‌1362 رسما به فرماندهي تيپ منصوب شده بود، با تلاش همه جانبه براي آموزش،سازماندهي و آماده‌سازي نيروها از هيچ كوششي دريغ نمي‌ورزيد.

بنا به صلاحديد فرماندهي سپاه در تاريخ ‌29/4/62 تيپ ويژه شهدا مأموريت يافت تا در عمليات برون‌مرزي والفجر ‌2 كه در منطقه حاج عمران انجام مي‌گرفت، شركت كند. در اين عمليات، كاوه با هدايت قوي رزمندگان، اهداف از پيش تعيين شده تيپ از جمله ارتفاعات ‌2519 را با موفقيت به تصرف درآورد.

همزمان با عمليات والفجر ‌4 ماموريت پاكسازي محور سردشت از لوث وجود ضدانقلاب (دموكرات‌ها و منافقين) به اين تيپ واگذار شد. رزمندگان غيور و سلحشور نيز ضمن تسلط به ارتفاعات مرزي كوه سير، قوري، تالشو روستاي اسلام‌آباد، مركز راديويي منافقين و مقر دموكرات‌ها را تصرف كردند.

تيپ ويژه شهدا سال ‌63 در عمليات بدر همراه با ساير يگانهاي سپاه، با دشمن تا دندان مسلح جنگيد و در تاريخ ‌23/4/64 در عمليات قادر (همراه با يگانهايي از ارتش جمهوري اسلامي) در جبهه شمالي سيدكان عراق باعث بر هم زدن آرايش نظامي دشمن شد. همچنين در عمليات پشتيباني والفجر ‌9 كه در منطقه چوارته عراق انجام گرفت، در انهدام قواي دشمن و تصرف بخشي از خاك آنان نقش مؤثر داشت كه هر كدام نشاني از دلاوري‌ها و حماسه‌آفريني كاوه و يارانش را در خود ثبت كرده است.

ويژگيهاي اخلاقي

صفات ارزنده و ويژگي‌هاي ايماني محمود كاوه باعث شد كه خود را وقف انقلاب كند و با اهميتي كه كردستان براي وي داشت خود را فرزند كردستان معرفي مي‌كرد. روحيه والا و انسان‌دوستي او به قدري در اطرافيان اثر مي‌گذاشت كه با وجود تبليغات سوء دشمنان و ايجاد جو مسموم عليه آن، كاوه و يگان تحت امرش، هنگامي كه به درجه رفيع شهادت نائل شد،مردم مهاباد با پاي برهنه زير پيكر پاك و مطهر سردار بزرگ خود بر سر و سينه مي‌زدند و اشك مي‌ريختند و ضدانقلاب را نفرين مي‌كردند.

او با الهام از سخن خداوند كه در وصف مومنان بيان شده است: «اَشِدّاءُ عَلَي الكُفّار رُحَماء بَينَهم»، در قلب مردم و نيروها جاي گرفته بود و هيچ انگيزه‌اي جز خدمت به انقلاب و احياي ارزشهاي الهي نداشت.

كاوه در عين حال كه تمام اوقاتش را براي مبارزه به كار مي‌بست، از پرداختن به تكاليف ديني و انجام مستحبات نيز غافل نبود. او از مروجين قرآن كريم بود و با عشق خالصانه به اسلام و مكتب، آيات جهاد را تلاوت مي‌كرد و در صحنه جنگ و مقاتله با دشمنان، آن را در عمل تفسير مي‌كرد.

روحيه اطاعت‌پذيري و ولايتي، هوش سرشار و چابكي در عمليات، مسلح بودن به سلاح تقوا و اخلاق حسنه، شجاعت و بي‌باكي، ساده زيستي و صميميت با نيروها از جمله ويژگي‌هاي شخصيتي محمود كاوه است.

با وجودي كه در مقابل ضدانقلاب سازش‌ناپذير، جسور و با شهامت بود، اما در داخل تيپ با نيروهاي تحت امر خود برخوردي بسيار متواضعانه و باصفا و صميمي داشت و همين تواضع او سبب شده بود كه محبوبيت خاصي در بين نيروها داشته باشد. كاوه در قلب نيروهاي بسيجي و سپاهي جاي داشت. او مصداق بارز تلفيق محبت و قاطعيت در امر فرماندهي نظامي بود.

روزي يكي از نزديكان وي به منطقه آمده بود. يكي از برادران تقاضا كرد كه كار مناسبي به او محول كند، كاوه پاسخ داد: همه بسيجي‌ها فاميل من هستند.

در بعد آمادگي جسماني، هيچ‌گاه از ورزش غافل نبود و با تشويق نيروها و حضور در مسابقات ورزشي، آمادگي رزمي نيروها را بالا مي‌برد. همواره براي تشويق بچه‌ها مي‌گفت: موفقيت من در كوههاي بلند كردستان مديون ورزش است. او چريكي زبده بود كه در عمل و جنگ چريك شده بود نه با درسهاي تئوري.

كاوه هميشه راهگشاي عمليات بود، هرجا كه كار گره مي‌خورد او رهگشا بود و هر كجا كه از عزم و اراده رزمندگان كاسته مي‌شد، اراده پولادين او به همه آن عزيزان، روحيه‌اي تازه مي‌بخشيد. او براي اينكه بتواند عمليات را بهتر هدايت كند با سلاح پيشاپيش رزمندگان حركت مي‌كرد.

با اينكه بارها در صحنه‌هاي عملياتي مجروح شده بود، ولي هميشه قبل از بهبودي، به منطقه باز مي‌گشت و در برخي از مواقع نيز نيروها او را با سر و بدن باندپيچي شده مي‌ديدند كه در ميانشان حاضر مي‌شد و آماده پذيرش ماموريت و اجراي عمليات بود.

سرتيپ شهيد حسن آبشناسان– فرمانده لشكر ‌23 نوهد – مي‌گويد: اگر در دنيا يك چريك پاكباخته و دل باخته به اسلام و حضرت امام(ره) وجود داشته باشد، محمود كاوه است و هر رزمنده‌اي كه بخواهد خوب پخته و آبديده شود بايد با تيپ ويژه شهدا پيش برود.

او داراي فضايل روحي و اخلاقي ويژه‌اي بود و انجام كار خالصانه و بي‌ريا را سرلوحه زندگي خود قرار داده بود. عموماً كم سخن مي‌گفت و بيشتر عمل مي‌كرد و همواره سعي مي‌كرد وحدت ارتش و سپاه حفظ شود و ارتشيان نيز او را از خود مي‌دانستند.

نحوه شهادت

دهم شهريور ماه ‌1365، روزي است كه روح اين سردار شجاع اسلام و سرباز وارسته حضرت بقيه‌الله الاعظم(عج) در عمليات كربلاي ‌2 بر بلنداي قله ‌2519 حاج عمران به پرواز درآمد، دل صخره و كوه، ياد و خاطره شجاعت او را در خود ثبت كرد. آن روز، كاوه مزد جهاد را كه شهات بود، دريافت كرد و به بارگاه عزالهي فراخوانده شد.

ويژگي‌هاي درخشنده او در تمام مدت خدمتش و در تصدي مسئوليت‌هاي مختلف درسي است بس بزرگ براي همه سربازان اسلام و پاسداران انقلاب اسلامي، تا با به كارگيري آنها و آراسته شدن به آن سجاياي اخلاقي، نمونه‌هايي از لشكريان مخلص حضرت بقيةالله العظم(عج) باشند و خود را براي دفاع از حريم اسلام و ارزشهاي متعالي آن، همواره مهيا و آماده سازند.

حركت فرمانده تيپ ‌155 شهدا به سوي شهادت

طاقت و شدت دشواري كه نيروهاي عمل كننده خواه ناخواه با آن مواجه بودند و سبب شده بود پيروزي را نيز دور از دسترس ببينند، تيپ ويژه ‌155 شهدا، به خصوص فرمانده آن ، مؤمنانه و شجاعانه در عرصه درگيري وارد شدند. شهيد اميري مقدم، راوي مركز مطالعات و تحقيقات جنگ در اين تيپ، در گزارش خودش از عمليات كربلاي ‌2، درباره حركت نيروها براي ادامه عمليات و سرانجام آن، چنين روايت كرده است: «تغييرات انجام شده در طرح مانور و عدم موفقيت كامل تيپ ويژه ‌155 شهدا در عمليات شب گذشته، موجب ترديد در مسئولان، خصوصاً فرماندهان اين تيپ شده بود. اين ترديد اگرچه در خود فرمانده تيپ (برادر محمود كاوه) نيز وجود داشت ولي وي با توجه به حساسيت زمان و مصلحت كل عمليات، اين ترديد را بروز نمي‌داد و به همين دليل تصميم گرفت براي زدودن ترديدها و تقويت روحيه عملياتي در افراد تيپ،به همراه نيروهاي عمل كننده در منطقه درگيري حاضر شود. وقتي كه مسوولان تيپ از اين تصميم آگاه شدند درصدد برآمدند كه وي را از اين عمل باز دارند. فرمانده يكي از گردان‌ها (برادر صلاحي) براي منصرف كردن وي مي‌گويد: «شما اين كار را نكنيد، آتش دشمن زياد است، مسير، بدمسيري است، خداي نكرده طوري مي‌شود. «فرماندهي در جواب مي‌گويد: «خب، اگر اين طور است، ما هم شهيد مي‌شويم. اگر كار مثل شب گذشته بشود، ما هم حاضريم امشب شهيد شويم.» به همان اندازه كه خود وي در رفتن به خط درگيري مصمم بود، ساير مسوولان تيپ مخالف بودند.

راوي تيپ ويژه‌155شهدا مي‌گويد: «به هنگام اعزام گردان‌ها براي انجام ماموريت،ابتدا گردان امام حسين (ع)، سپس گردان امام سجاد (ع) در حالي كه فرماندهي تيپ ( محمود كاوه ) پيشاپيش آنها قرار داشت، حركت خود را براي تصرف ارتفاع ‌2519 آغازكردند. طبق طرح مانور قرار بود گردان امام حسين (ع) پايگاه‌هاي ‌1 و‌2 و گردان امام سجاد (ع) پايگاه‌هاي ‌3و‌4 را تصرف كنند. حساسيت دشمن نيز نسبت به شب اول كمتر شده بود و احتمال جدي نمي‌داد در اين محور مجددا عمليات شود، از اين رو اجراي آتش و پرتاب منور آنها نيز اندكي كاهش يافته بود.

به هر ترتيب حدود ساعت يك بامداد كه نيروهاي پياده پس از پيمودن مسافت فاصله خط خودي تا دشمن به زير اهداف مورد نظر رسيدند تا با هماهنگي آتش خودي درگيري را شروع كنند در همين حين گلوله خمپاره كنار برادر كاوه به زمين اصابت كرد و او در جا شهيد شد.»

راوي‌ قرارگاه‌ حمزه‌ ـ(‌ع) (اسدالله‌ احمدي‌) به ‌ نقل‌ از فرمانده‌ لشكر ‌5 نصر (محمدباقر قاليباف‌) نوشته ‌است‌: «در مراسم‌ تشييع‌ جنازه‌ شهيد محمود كاوه‌، پدر وي‌ درخواست‌ حجت‌الاسلام‌ طبسي‌ توليت‌ آستان‌ قدس‌رضوي‌ را مبني ‌بر اين ‌ كه‌ پيكر شهيد محمود كاوه‌ در حرم‌ مطهر حضرت‌ رضا(ع‌) و يا در يكي‌ از حجره‌هاي ‌ مخصوص‌ حرم‌ دفن‌ شود نپذيرفت‌ و گفت‌:«پسرم ‌ از ابتدا با بسيجي‌ها بوده‌ و بهتر است‌ در كنار آنها دفن‌ شود.»

گوشه‌اي از وصيتنامه شهيد

دشمن بايد بداند و اين تجربه را كسب كرده باشد كه هر توطئه‌اي را كه عليه انقلاب طرح‌ريزي كند، امت بيدار و آگاه با پيروي از رهبر عزيز، آن را خنثي خواهد كرد. آينده جنگ هم كاملاً روشن است كه پيروزي نصيب رزمندگان اسلام خواهد شد و هيچگاه ما نخواهيم گذاشت كه خون شهيدانمان هدر رود.

منبع: ايسنا

اولين جملاتي که مقام معظم رهبري با دست چپ نوشتند

Sun, 26 Jun 2011 19:23:00 GMT

آقا لوله تنفس داشتند و نمي‌توانستند حرف بزنند. خودشان کاملاً حس کرده بودند که دست راستشان کار نمي‌کند. اولين چيزي که با دست چپ نوشتند، دو سؤال بود.
به گزارش گروه جهاد و مقاومت مشرق، ابتداي پيروزي انقلاب يکي از مشکلات جدي نظام جمهوري اسلامي موضوع منافقيني بود که براي رسيدن به اهدافشان دست به هر کاري مي زدند و از کشته شدن زنان و کودکان و بي گناهان هيچ ترسي نداشتند. سال 60 سالي بود که آنها با عمليات هاي تروريستي پي در پي سعي در براندازي نظام داشتند. يکي از اين عمليات ها ترور مقام معظم رهبري در 6 تير 60 بود که الحمدالله با شکست منافقين رو به رو شد.

*چهار پنج روز از عزل بني‌صدر مي‌گذشت. جنگ با عراق و شورش منافقين بعد از اعلام جنگ مسلحانه با جمهوري اسلامي، بحث داغ محافل بود. آيت‌الله خامنه‌اي که از جبهه‌ها برگشته و خدمت امام رسيده بودند، بعد از ديدار، طبق برنامه‌ شنبه‌ها، عازم يکي از مساجد جنوب‌شهر براي سخنراني بودند.

خودرو حامل آيت‌الله خامنه‌اي که از جماران حرکت مي‌‌کرد، آن روز مهمان ويژه‌اي داشت؛ خلبان عباس بابايي که مي‌خواست درد دل‌هايش را با نماينده‌ امام در شوراي عالي دفاع در ميان بگذارد. آن‌ها نيم‌ ساعت زودتر از اذان ظهر به مسجد ابوذر رسيدند و گفت‌وگوشان را در همان مسجد ادامه دادند.

نماز ظهر تمام شد. آقا رفتند پشت تريبون. نمازگزاران همان‌طور منظم در صفوف نماز نشسته بودند. پرسش‌هاي نوشته‌ مردم را به سخنران مي‌دادند، اگرچه بعضي از پرسش‌ها تند و حتي گاهي بي‌ربط بود.
آقا در سخنراني مقدمه‌اي ‌چيدند تا به اين‌جا ‌رسيدند که: «امروز شايعات فراواني بين مردم پخش شده و من مي‌خواهم به بخشي از آن‌ها پاسخ بدهم.»

بين جمعيت ضبط صوتي دست به دست شد تا رسيد به جواني با قد متوسط و موهاي فري و کت و پيراهن چهارخانه و صورتي با ته‌ريش مختصر که آن روزها کليشه‌ چهره‌ و تيپ خيلي از جوان‌ها بود. خودش را رساند به تريبون. ضبط را گذاشت روي تريبون؛ درست مقابل قلب سخنران. دستش را گذاشت روي دکمه‌ Play. شاسي تق تق صدا کرد و روشن نشد؛ مثل حالت پايان نوار، اما او رفت.<** ادامه مطلب... **>

ک دقيقه نگذشت که بلندگو شروع کرد به سوت کشيدن. آقا همين‌طور که صحبت مي‌کردند، گفتند: «آقا اين بلندگو را تنظيم کنيد.» بعد خودشان را به سمت چپ کشيدند و از پشت تريبون کمي عقب آمدند و به صحبت ادامه دادند: «در زمان اميرالمؤمنين، زن در همه‌ جوامع بشري -نه فقط در ميان عرب‌ها- مظلوم بود. نه مي‌گذاشتند درس بخواند، نه مي‌گذاشتند در اجتماع وارد بشود و در مسائل سياسي تبحر پيدا بکند، نه ممکن بود در ميدان‌هاي...

انفجار!
آقا که هنگام سخنراني رو به جمعيت و پشت به قبله بودند، با يک چرخش 45 درجه‌اي به طرف چپ جايگاه افتادند. اولين محافظ خودش را بالاي سر آقا رساند. مسجد کوچک بود و همان يک محافظ، به تنهايي تلاش کرد که آقا را بياورد بيرون.

امام جماعت، متحير وسط مسجد مانده بود. چشمش به يک ضبط صوت ‌افتاد که مثل يک کتاب، دو تکه شده بود. روي جداره‌ داخلي ضبط شکسته، با ماژيک قرمز نوشته بودند «عيدي گروه فرقان به جمهوري اسلامي«.

بيرون از مسجد، در آغوش محافظ، لحظاتي به هوش آمدند. سرشان را آوردند بالا، اما زود سرشان افتاد. محافظ‌ها بليزر سفيد را انگار که ترمز نداشت، با سرعتي غير قابل تصور مي‌راندند.
در مسير بيمارستان، هر وقت به هوش مي‌آمدند، زير لب زمزمه‌اي مي‌کردند؛ شهادتين مي‌گفتند. لب‌ها و چشم‌ها تکان مي‌خوردند؛ خيلي کم البته.

در خيابان قزوين، خودرو به يک درمانگاه کوچک رسيد. پنج نفر آدم با قيافه‌ خون‌آلود و اسلحه به دست، وارد درمانگاه شدند و آقا را روي دست اين طرف و آن طرف ‌بردند.

با آن صورت خون‌آلود، کسي امام جمعه‌ شهر را نشناخت. دکتري با گوشي، دکتري ضربان قلب را گرفت: «نمي‌شود کاري کرد.» محافظ‌ها با سرعت به سمت در خروجي رفتند. پرستاري که تازه از راه رسيده بود، پرسيد: «ايشان کي هستند‌؟ دارند تمام مي‌کنند» اسم آقاي خامنه‌اي را که شنيد، گفت: «ببريدشان بيمارستان؛ اما يک کپسول اکسيژن هم با خودتان ببريد«.

انگار کسي صداي آن پرستار را نشنيد. کپسول را برداشت و خودش را به ماشين رساند. «آقا اين کپسول لازمتان است.» کپسول اکسيژن و پايه‌ آهني چرخدار را نمي‌شد برد توي ماشين. پايه‌هاي کپسول را تکيه دادند روي رکاب ماشين، پرستار هم نشست بالاي سر آقا. در تمام راه، ماسک اکسيژن را روي صورت آقا نگه داشت و به همه دلداري ‌داد.
يکي از محافظ‌ها پرسيد:»حالا کجا برويم!؟» پرستار گفت: «بيمارستان بهارلو، پل جواديه». ماشين انگار ترمز نداشت.
محافظ بيسيم را برداشت. کُدشان «حافظِ هفت» بود. «مرکز 50- 50»؛ اين رمزِ آماده‌باش بود، يعني حافظ هفت مجروح شده. کسي که پشت دستگاه بود، بلند زد زير گريه.
محافظ يک‌دفعه توي بيسيم گفت: «با مجلس تماس بگير.» اسم دکتر فياض‌بخش و چند نفر ديگر از پزشک‌هاي مجلس را هم گفت؛ «منافي، زرگر، ... بگو بيايند بيمارستان بهارلو.».
ماشين را از در عقب بيمارستان بردند توي محوطه‌. برانکارد آورند و آقا را رساندند پشت در اتاق عمل. دکتر محجوبي از همدان آمده بود بيمارستان بهارلو. تازه جراحيش‌ را تمام کرده بود. داشت دستش را مي‌شست که از اتاق عمل خارج شود. آقا را که با آن وضع ديد، گفت خيلي سريع دوباره اتاق عمل را آماده کنند.
سمت راست بدن پر از ترکش بود و قطعات ضبط صوت. قسمتي از سينه کاملاً سوخته بود. دست راست از کار افتاده بود و ورم کرده بود. استخوان‌هاي کتف و سينه به راحتي ديده مي‌شد. 37 واحد خون و فراورده‌هاي خوني به آقا زدند. اين همه خون، واکنش‌هاي انعقادي را مختل ‌کرد. دو سه بار نبض افتاد. چند بار مجبور شدند پانسمان را باز کنند و دوباره رگ‌ها را مسدود کنند. کيسه‌ها‌ي خون را از هر دو دست و هر دو پا به بدن تزريق ‌مي‌کردند، اما باز هم خون‌ريزي ادامه داشت.
يک‌دفعه يکي از دکترها دست از کار کشيد. دستکشش را درآورد و گفت: «ديگر تمام شد.» بي‌راه نمي‌گفت؛ فشار تقريباً صفر بود. يکي ديگر از دکترها به او تشر زد که چرا کشيدي کنار؟
فشار کم‌کم بالا آمد و دوباره شروع کردند.
دکتر منافي، همان‌ طور که مي‌آمد بيمارستان بهارلو، تلفن زده بود که دکتر سهراب شيباني، جراح عروق و دکتر ايرج فاضل هم بيايند. آقاي بهشتي هم دکتر زرگر را خبر کرده بود.
دکتر محجوبي که حال و روز دکتر زرگر را ديد، گفت: «نگران نباش، من خون‌ريزي را بند آورده‌ام.»
عمل تا آخر شب طول کشيد، اما ديگر نمي‌شد درمان را آن‌جا ادامه داد. کنترل امنيتي بيمارستان بهارلو مشکل بود. تنها بيمارستاني هم که مي‌شد بعد از عمل مراقبت‌هاي لازم را به عمل آورد، بيمارستان قلب بود. آن موقع رئيس بيمارستان قلب دکتر ميلاني‌نيا بود. چند ماه بعد، نام همين بيمارستان را گذاشتند «بيمارستان قلب شهيد رجايي«.
هلي‌کوپتر خبر کردند. نمي‌توانستند بيمار را از ميان ازدحام مردم نگران بيرون ببرند. محافظ پشت بي‌سيم گفته بود که قلب ايشان صدمه ديده؛ راديو هم همين را اعلام کرده بود. مردم نگران بودند که نکند قلب ايشان از کار افتاده باشد، آمده بودند و مي‌گفتند «قلب ما را برداريد و به ايشان بدهيد«.
با هزار ترفند، هلي‌کوپتر را وسط ميدان بيمارستان نشاندند. تا برسند به بيمارستان قلب، خط مونيتور وضعيت نبض، دو بار ممتد شد.
دکترها مي‌گفتند آقا چند مرتبه تا مرز شهادت رفته‌ و برگشته. يک‌بار همان انفجار بمب بود، يک‌بار خون‌ريزي بسيار وسيع و غير قابل کنترل بود، يک‌بار هم جمع شدن پروتئين‌ها در ريه و حالت خفگي. همه‌ اين‌ها گذشت، اما بيمار تب و لرز شديدي داشت. چند پتو مي‌‌انداختند روي‌ آقا. گاهي حتي دکترها بغلشان مي‌کردند تا لرز را کمتر کنند. معلوم نبود منشأ اين تب‌ها کجاست؟ ضايعه‌ کوچکي هم در ريه ديده بودند.
آقا لوله تنفس داشتند و نمي‌توانستند حرف بزنند. خودشان کاملاً حس کرده بودند که دست راستشان کار نمي‌کند. اولين چيزي که با دست چپ نوشتند، دوتا سؤال بود؛ «همراهان من چطورند؟» «مغز و زبان من کار خواهد کرد يا نه؟»

دکتر باقي روي سطحي از پوست بدن کار مي‌کرد که براي ترميم و پيوند به قسمت‌هاي آسيب‌ديده برداشته بودند. زخم‌ها زياد بودند. درد زخم‌ها خيلي زياد بود، اما دکترها مي‌گفتند تحمل‌ آقا زيادتر است. مي‌گفتند «اصلاً مسکّن‌ها به حساب نمي‌آيند.»
بحث دکترها اين بود که بالاخره تکليف اين دست چه مي‌شود؟ شکستگيش رو به بهبود بود، ولي هيچ‌ علامت حرکتي نداشت. چند نفر از جراحان و ارتوپدها بحث مي‌کردند که دست قطع شود يا بماند.
امام مرتب پيغام مي‌دادند و از اطرافيان مي‌پرسيدند که: «آقاسيدعلي چطورند؟» پيامشان ساعت دو بعد از ظهر پخش ‌شد. دکتر ميلاني‌نيا راديو را گذاشت بيخ گوش آقا. آن‌ موقع ايشان به هوش بودند؛ روح تازه‌اي انگار در وجودشان دميد، جان گرفتند.
حالشان بهتر بود، اما هنوز قضيه‌ هفتاد و دو تن را نمي‌دانستند. از تلويزيون آمدند که گزارش تهيه کنند. يک ساعتي معطل شدند تا آقا به هوش آمد. پرسيدند حالتان چطور است؟ گفتند: «من بحمدالله حالم خيلي خوب است» و شعر رضواني شيرازي را خطاب به امام خواندند:
«بشکست اگر دل من به فداي چشم مستت سر خُمِّ مي سلامت، شکند اگر سبويي»
آقاي هاشمي مي‌گفت «اگر يک روز از حال آقا باخبر نباشم، احساس مي‌کنم چيزي کم دارم.» براي همين مرتب از ايشان احوال‌پرسي مي‌کرد. حاج احمدآقا هم همين‌طور؛ مرتب احوال مي‌پرسيدند و روزانه به حضرت امام خبر مي‌دادند.
کم‌کم به اطرافيان فشار مي‌آوردند که: «آقاجان من بايد از وضع کشور اطلاع پيدا کنم. شما هم راديو را از من گرفته‌ايد، هم تلويزيون را.» دکترها بهانه مي‌آوردند که امواج راديويي، دستگاه‌هاي درماني ما را به‌هم مي‌ريزد و عملکردشان را مختل مي‌کند!
خيلي از چهره‌هاي انقلاب براي عيادت مي‌آمدند، اما آقا مرتب از شهيد بهشتي مي‌پرسيدند: «چرا همه مي‌آيند، اما ايشان نمي‌آيد؟» شک کرده بودند که يک خبرهايي هست. دور و بري‌ها هم مانده بودند که چطور به ايشان بگويند. دکتر منافي گفت بهترين راه اين است که بگوييم حاج احمدآقا و آقايان رجايي و باهنر و هاشمي رفسنجاني بيايند و کم‌کم ايشان را مطلع کنند. جمع شدند، اما باز هم نتوانستند بگويند. گفتند فقط يکي‌ دو نفر شهيد شده‌اند.
آقا از جمع آن شهيدها به دو نفر خيلي علاقه داشت؛ دکتر بهشتي و محمد منتظري. اولين کسي هم که به بيمارستان بهارلو آمده بود، محمد منتظري بود. آقا اول پرسيدند آقاي بهشتي چطورند؟ گفتند يک‌ مقدار پاهايش مجروح شده است. آقايان که رفتند، ايشان رو کردند به دکتر ميلاني‌نيا و پرسيدند شما از حال ايشان خبر داري؟ دکتر گفت: «بله، از وضعشان باخبرم.» پرسيدند: «مراقبت جدي از حال ايشان مي‌شود؟ آن‌جا هم سر مي‌زنيد؟» بعد هم دکتر را سؤال‌پيچ کردند. دکتر ميلاني‌نيا با بغض از اتاق زد بيرون. دوباره که آمد، آقا را ديد که‌ بچه‌هاي همراه را جمع کرده‌اند و ازشان بازجويي مي‌کنند. دکتر دست و رويش را شسته بود. نشست و يکي يکي اسم همه‌ شهداي حزب را به آقا گفت.
شيريني عيدي گروهک فرقان، به کام مردم نشست. هر وقت که در حزب جلسه بود، آقا آخرين نفري بود که از حزب مي‌آمد بيرون.

انتقام گرفتن از وزير اطلاعات با چه قيمتي؟

Sat, 11 Jun 2011 13:45:00 GMT

آقاي جوانفکر به اصلاح اقدامش رضايت نداد تا گزارش هايش مهمترين دستاويز رسانه هاي ضدانقلاب و بيگانه شود. اين رسانه ها تفاوت خبر ايرنا و ايران به عنوان رسانه و سخنگوي دولت با گزارش ساير رسانه ها را دليلي بر نادرست بودن مستند "الماسي براي فريب" عنوان کرده اند.

جهان: مستند "الماسي براي فريب" که شب چهارشنبه ?? خرداد از رسانه ملي پخش شد، حکايت نفوذ هوشمندانه و پيچيده وزارت اطلاعات در عمق دستگاه هاي جاسوسي غربي و بازي دادن سران کشور آمريکا و ضدانقلاب خارج نشين بود.شوکي که بر پيکر سازمان سيا و کاخ سفيد و ديگر سران کشورهاي بازي خورده وارد آمده، تاکنون راهي جز سکوت را به آنان نشان نداده است.هيلاري کلينتون، وزير امور خارجه آمريکا، جو بايدن معاون اوباما، دنيس راس، نماينده ويژه اوباما در خاورميانه و نيز نمايندگان سران دولت‌هاي فرانسه و رژيم صهيونيستي از جمله مقامات ارشد غربي و صهيونيستي بودند که به همراه سران ضدانقلاب خارج نشين در جريان پروژه هوشمندانه وزارت اطلاعات جمهوري اسلامي ايران بشدت بازي خوردند.<** ادامه مطلب... **>

موضوع اين مستند، پروژه براندازانه غرب و رژيم صهيونيستي با مجري گري ضدانقلاب خارج از کشور عليه ملت ايران بود که با ورود محمدرضا مدحي به عنوان نيروي نفوذي ايران هرگز به سرانجام نرسيد.

ضدانقلاب که نمي توانست افشاگري هاي مدحي از پنجره رسانه ملي و بازي خوردن چندين ماهه خود را باور کند، ابتدا سکوت کرد سپس با توسل به اقدام تامل برانگيز چند رسانه داخلي به رد محتواي اين مستند روي آورد.

خبرگزاري ايرنا و روزنامه ايران که هر دو تحت مديريت علي اکبر جوانفکر اداره مي شوند، با انتشار گزارش هايي با عنوان اعترافات يك عنصر وابسته به "سيا"، كوشيدند محمدرضا مدحي را عنصري فريب خورده معرفي كنند كه در خدمت سازمان هاي اطلاعاتي بيگانه بوده و به دليل پشيماني در حال اعتراف است.

اين گزارش سوال برانگيز را ابتدا خبرگزاري ايرنا منتشر کرد اما پس از آنکه روزنامه ايران در شماره روز پنج شنبه خود از مدحي با عنوان "عنصر فريب‌خورده سيا" و "مهره نظام سلطه" ياد کرد، احتمال هرگونه اشتباه و سهل انگاري در انتشار جهت دار اين خبر را از بين برد.

محصول اين خبر ايرنا و روزنامه ايران اين بود که مدحي پس از آنکه از اقدامات خود پشيمان شده به ايران برگشته و به اشتباهاتش اعتراف کرده است؛ خبري تلخ که در واقع چشم پوشي بر تمام زحمات و برنامه ريزي هاي زيرکانه و چندين ماهه وزارت اطلاعات که حتي متهم شدن اين وزارتخانه به ناتواني در نفوذ به دستگاه هاي اطلاعاتي و تشخيص و مقابله با اقدامات ضدايراني آنان دشمن بود.

اصرار آقاي جوانفکر بر "مهره سيا" خواندن مدحي در شرايطي بود که مسئولان وزارت اطلاعات و ساير رسانه ها همه از مدحي با عنوان نيروي نفوذي ايران براي بازي دادن غرب و عواملش در يک پازل سخت و دقيق ياد کردند.

با اين حال آقاي جوانفکر به اصلاح اقدامش رضايت نداد تا گزارش هايش مهمترين دستاويز رسانه هاي ضدانقلاب و بيگانه شود. اين رسانه ها تفاوت خبر ايرنا و ايران به عنوان رسانه و سخنگوي دولت با گزارش ساير رسانه ها را دليلي بر نادرست بودن مستند "الماسي براي فريب" عنوان کرده اند. در واقع آنها هيچ دليل و مستند ديگري براي زير سوال بردن سخنان مدحي نداشتند.

بر پايه اين واقعيت بود که احتمال مخالفت با مديريت وزارت اطلاعات و مخدوش کردن موفقيت ها و دستاوردهاي شگفت انگيز آن از سوي آقاي جوانفکر به عنوان يار نزديک اسفنديار رحيم مشايي تقويت شد، بويژه آنکه تلاش اين جريان براي برکناري حجت الاسلام حيدر مصلحي پيش تر با حکم رهبر معظم انقلاب ناکام مانده بود.

شايد در ادامه اين مخالفت هاست که موضوع ناتوان نشان دادن وزارت اطلاعات در مقابله با دشمن و تنزل دادن دستاورد اخير آن در حد اعترافات يك عنصر فريب خورده، به واقعيت نزديک شده است؛ گمانه اي که بيش از آنکه گوياي عمق کينه جريان مخالف مديريت وزارت اطلاعات باشد، موجب تاسف از شيوه برخورد با منافع ملي است.

عمق استراتژيک وزارت اطلاعات، نابود كننده فتنه سبز

Sat, 11 Jun 2011 13:40:00 GMT

محسن مخملباف هيچ وقت فکر نمي‌کرد "سردار مدحي" که کنارش نشسته از عوامل نهاد پرتلاش اطلاعات جمهوري اسلامي باشد و دارد در درون دلش به اين همه حماقت و ساده‌انگاري او و اپوزيسيون، قاه‌ قاه مي‌خندد. نوري زاده که خود را آخر سياست و داراي يک پشتوانه نفوذ کرده اطلاعاتي در درون تک‌تک نهادها و سازمان‌ها و حتي خانه‌هاي مردم جمهوري اسلامي مي‌داند، هيچ وقت فکر نمي‌کرد اين چنين نابلدي و خامي و بلاهتش جلوي چشمش آويزان شود و...

در ادبيات علوم استراتژِيک، اصطلاحي وجود دارد به نام "عمق استراتژيک". معني اين اصطلاح آن است که هر نيرو يا سرزميني يکسري مرزهاي ظاهري دارد و يکسري مرزهاي واقعي. مرزهاي ظاهري همان چيزي است که روي کاغذ است و ثابت بوده و مورد پذيرش همه. اما مرزهاي واقعي که همان عمق استراتژيک محسوب مي‌شود، حدود واقعي قدرت و اعمال نفوذ يک نيرو يا سرزمين است که ممکن است داخل مرزهاي ظاهري ساير نيروها و سرزمين‌ها قرار بگيرد و نشان دهند? ميزان توان و تأثيرگذاري صاحب آن است. به طور مثال، کشور عزيزمان ايران يکسري مرزهاي ظاهري دارد که ثابت بوده و مورد پذيرش همه کشورهاي جهان است مانند مرزهاي آبي شمال و جنوب کشور و مرزهاي خاکي بين ايران و افغانستان يا ايران و عراق. اما همين ايران ما، صاحب يکسري مرزهاي واقعي يا عمق استراتژيکي است که خيلي فراتر از مرزهاي آبي و خاکي کشورمان است و تنها يک قسمتش تا لبنان و مناطق تحت نفوذ حزب‌الله لبنان ادامه پيدا مي‌کند. يعني ايران مي‌تواند تا آن مناطق را تحت نفوذ و اعمال قدرت خويش بگيرد و با دشمنانش بر سر آن مرزها و نه مرزهاي ظاهري به مقابله بپردازد.<** ادامه مطلب... **>

همانطور که اشاره کرديم، عمق استراتژيک تنها مخصوص کشورها نيست و مي‌توان افراد يا گروه‌ها را نيز داراي عمق استراتژيک و منطق? تحت نفوذ دانست. حال اگر فتن? سبز را به عنوان يک گروه اپوزوسيون در نظر بگيريم، اين گروه ضالّه نيز داراي يکسري مرزهاي ظاهري است و يکسري مرزهاي واقعي يا عمق استراتژيک. در مقابل وزارت اطلاعات ما نيز، هم داراي مرزهاي ظاهري است و هم عمق استراتژيک. مرزهاي ظاهري اين نهاد انقلابي، داخل مرزهاي سياسي و آبي-خاکي کشور برومند ماست اما عمق استراتژيک آن را خدا مي‌داند که تا کجاها است. به طور مثال وقتي وزير محترم اطلاعات خبر از وقوع جنبش‌هاي همچون جنبش‌هاي بيداري بخش مردمي در عمق خاک‌هاي ايالات متحد? آمريکا مي‌دهد، نشان دهند? نهايت عمق استراتژيکي است که مي‌توان براي يک نهاد در نظر گرفت.

شايد تسامحاً بتوان در روزهاي ابتدايي شکل‌گيري فتن? سبز به دليل ايكه هنوز ماهيت آن كاملا روشن نشده بود، براي‌شان علاوه بر مرزهاي ظاهري، عمق استراتژيکي قائل بود اما خيلي طول نکشيد تا اين مثلاً مرزهاي واقعي، لاغر و لاغرتر شده و اين گروه منحرف تنها به مرزهاي حقير ظاهري‌شان که محدود به عده‌اي عقده‌اي و ورشکست? سياسي و دشمنان ذاتي اسلام و انقلاب است، منحصر شود. در مقابل شاهد گسترش روزافزون عمق استراتژيک اطلاعاتي-امنيتي وزارت اطلاعات هستيم به نحوي که در همان روزهاي اول و با رخنه به اين جريان شيطاني، مانع بروز بسياري از فجايعي شد که در صورت بروز خدا مي‌داند که چه اتفاقاتي مي‌افتاد. اگر عمق استراتژيک اطلاعات نبود معلوم نيست راهپيمايي‌هاي اولي? فتنه‌گران که در آن طرح کشتار چند هزار نفري را داشتند به کجا مي‌کشيد. اگر فراست اين سربازان گمنام امام زمان نبود، معلوم نيست سرانجام ريگي‌ها و تروريست‌ها جنوب شرقي کشور به کجا مي‌کشيد. اما اين بار شاهد يک قدرت‌نمايي ديگر از سوي اين نهاد پرتلاش هستيم و آن نفوذ سربازان گمنام براي چندمين بار به عميق‌ترين نقاط هست? فتن? سبز است:

چند روزي است که شاهد پخش فيلمي از رسان? ملي و سايت‌هاي خبري تحت عنوان "الماسي براي فريب" هستيم. همانطور که خيلي‌ها اين فيلم را ديده‌اند و در جريان هستند، فردي به نام "مدحي" که خود را يکي از سرداران سپاه پاسداران انقلاب اسلامي معرفي مي‌کند با نزديک کردن خود به اصلي‌ترين و سرشناس‌ترين افراد اپوزيسيون خارج نشين و دادن قول همکاري به آنها، نقشه‌اي را طراحي مي‌کنند که درقالب آن "سردار مدحي" به همراه بيست هزار نيروي تحت اختيارش مي‌بايست کودتايي در ايران انجام داده و زمينه را براي انتقال قدرت در جمهوري اسلامي فراهم آورند. همانطور که قبلاً در سايت‌هاي مختلف اپوزسيون و ضد انقلاب روي موضوع "مدحي به عنوان فرماندهي از نظام جمهوري اسلامي که به صف مخالفان پيوسته" مانور تبليغاتي فراواني شد، در اين فيلم مي‌بينيم که چه طور رسانه‌هاي صهيونيستي و اقمارشان دائم بر طبل رسوايي ايران مي‌کوبيدند و خيال مي‌کردند شکافي در ساخت قدرت جمهوري اسلامي رخ داده و در عاقبت شاهد اضمحلال اين نظام هستيم.

اما پخش اين فيلم، گويي آب سردي بود بر سر داغ کرد? دشمنان اسلام و انقلاب. محسن مخملباف هيچ وقت فکر نمي‌کرد "سردار مدحي" که کنارش نشسته از عوامل نهاد پرتلاش اطلاعات جمهوري اسلامي باشد و دارد در درون دلش به اين همه حماقت و ساده‌انگاري او و اپوزيسيون، قاه‌ قاه مي‌خندد. نوري زاده که خود را آخر سياست و داراي يک پشتوان? نفوذ کرد? اطلاعاتي در درون تک‌تک نهادها و سازمان‌ها و حتي خانه‌هاي مردم جمهوري اسلامي مي‌داند، هيچ وقت فکر نمي‌کرد اين چنين نابلدي و خامي و بلاهتش جلوي چشمش آويزان شود و آن همه ادعا مثل يک ديوار بتني بر روي سرش هوار شود تا او را تبديل کند به مضحک? امروز عام و خاص ميليون‌ها مردم. ياد آن حديث معروف افتادم كه مي‌فرمايد: خدا را شكر كه خداوند دشمنان ما را از احمق‌ها آفريده است.

از هم? مسائل جالب‌تر، نکت? پاياني فيلم "الماسي براي فريب" بود که در آن "سردار مدحي" را به عنوان آخرين نفر نفوذ کرده در درون حلق? اول تشکيلات اپوزوسيون خارج نشين معرفي نکرده و خاطر نشان مي‌سازد که نيروهاي ديگر هم هستند که ستون اطلاعاتي وزارت اطلاعات در اين ميو? ناميمون بوده و در آينده و تدريجاً به معرفي تک تک آنها پرداخته مي‌شود.

اما از اين مهم‌تر، تأثيري است که پخش اين فيلم بر روي جريان اپوزوسيون ‌گذاشت. حس بي‌اعتمادي و شک فزاينده به يکديگر در درون قلمرو دشمن، اصلي‌ترين نتيج? اين عمليات است. وقتي هم? افراد ايشان با اين نگاه به هم مي‌نگرند که نکند اين آدمي که الان دارم با او حرف مي‌زنم و کلي اطلاعات محرمانه در اختيارش قرار مي‌دهم، از نيروهاي نفوذ کرد? اطلاعات جمهوري اسلامي باشد، چه بلبشويي در خان? ويران‌شان اتفاق مي‌افتد. اصولاً با اين نگاه يا هيچ کاري صورت نمي‌گيرد و يا آنقدر فيلتر و تجزيه تحليل امنيتي-اطلاعاتي مي‌شود که زمان تأثيرگذاري آن عمل از دست مي‌رود. و هم? اينها يعني اضمحلال دشمنان اسلام و انقلاب. چنان‌كه اخباري كه طي اين چند روز از اردواگاه اپوزيسيون مي‌رسد نيز مؤيد همين مطلب است. سر در گمي، بي اعتمادي، از دست دادن روحيه، ياس و ناميدي همه و همه به شدت گريبانگير آنها شده است.

در نتيجه شاهد اين موضوع هستيم که با گسترش هرچه بيشتر عمق استراتژيک اطلاعاتي وزارت اطلاعات در درون خان? دشمن، مرزهاي سوراخ موش ايشان كوچك و کوچک‌تر شده و با عنايت حق تعالي، شاهد نابودي کامل اين مرزهاي ظاهري و عنکبوتي خواهيم بود. انشاءالله با افزايش حوز? نفوذ وزارت اطلاعات به دورن جزءجزء تصرفات خيالي دشمنان خدا، از انداز? آنها کم شده و بايد بدانيم تک‌تک ما ايراني‌ها در ياري رساندن به سربازان گمنام امام زمان (عج) مسئول و مکلفيم. البته هم? اين‌ها نبايد باعث غرور ما شود كه سربازان گمنام به خوبي مي‌دانند كه فتنه‌ها عليه انقلاب اسلامي تمامي ندارد و بايد هميشه هوشيار و بيدار بود.

سپاه تکذيب کرد

Wed, 01 Jun 2011 17:51:00 GMT

به گزارش ايسنا، سردار سرتيپ دوم پاسدار رمضان شريف گفت: مطلب منتشر شده در برخي رسانه‌ها پيرامون ناگفته‌هاي يکي از ائمه جمعه مبني بر درخواست سرلشکر جعفري - فرمانده کل سپاه - از مقام معظم رهبري براي دستگيري عوامل جريان انحرافي صحت ندارد.

مسئول روابط عمومي و انتشارات سپاه در واکنش به اين مطلب افزود: مطلبي که اخيرا در اين رابطه صحت ندارد و تکذيب مي‌شود.

وي تاکيد کرد: انتظار است رسانه‌ها براساس رسالت و وظيفه ذاتي خود نسبت به انتشار اخباري که توسط شخص ثالث از سوي فرماندهان و مسئولين سپاه نقل مي‌شود، دقت و حساسيت بيشتري نشان دهند و در صورت مواجهه با اين‌گونه موارد، صحت آنرا از طريق روابط عمومي کل سپاه (بعنوان مرجع تاييد رسمي اخبار سپاه) جويا شوند، زيرا مستنداتي از اين دست از نظر ما فاقد اعتبار است.

مسئول روابط عمومي سپاه در پايان از هوشمندي و حسن دقت برخي از رسانه‌ها که از پرداختن به اين مطلب پرهيز کرده‌اند قدرداني کرد.

lkfu :[ihk kd,c

ناگفته هاي تلخ از فساد جريان انحرافي در افشاگري آيت الله نمازي

Tue, 31 May 2011 19:33:00 GMT

مقام معظم رهبري در جلسه اي به سرلشگر محمدعلي جعفري، فرمانده کل سپاه پاسداران انقلاب اسلامي دستور دادند که همه عوامل و کساني را که نيروهاي عملياتي اين طرح هستند، دستگير و با قوت بازجويي و بررسي کنيد.

به گزارش جهان به نقل از پايگاه اطلاع رساني "سفير ولايت" که توسط دفتر آيت الله عبدالنبي نمازي، نماينده ولي فقيه و امام جمعه کاشان اداره مي‌شود، با انتشار مطلبي با عنوان "ناگفته‌هاي حضرت آيت الله نمازي درباره انحرافات و جريانات اخير کشور"، اطلاعات مهمي را از تحرکات خطرناک جريان انجرافي و ليدر اين جريان، فاش کرد.

بر اساس اين گزارش، اين مطلب که امروز، سه شنبه بر روي اين پايگاه منتشر شده است، متن کامل ناگفته‌هاي ‌آيت الله نمازي در حاشيه درس خارج فقه ايشان، درباره انحرافات و جريانات اخير کشور است.

متن کامل اين سخنان بدين شرح است:
نگراني رهبر انقلاب از تهديد جدي امنيتي و عقيدتي
نکته اي را ميخواهم عرض کنم که باعث نگراني بزرگان نظام و مقام معظم رهبري است و شايد مردم هم کم و بيش در جريان باشند اما فکر مي‌کنم عامه مردم که مشغول زندگي روزمره هستند خيلي اشرافي به اين مسئله نداشته باشند ولي آگاهي دادن از طرف اهل علم و ائمه جماعات و جمعه لازم است. <** ادامه مطلب... **>

آن چيزي که ما احساس مي‌کنيم و پيش بيني مي‌کنيم اين يک تهديد جدي براي سلامت و امنيت کشور و براي مسائل ارزشي و اعتقادي است. اين جريان نقطه محوري باورهايشان به ظاهر اين است که مي‌گويند ما در زمان غيبت احتياجي به واسطه بين خلق و امام زمان سلام الله عليه نداريم قرآن هست روايات هم هست و ما مي‌توانيم با امام زمان(عج) ارتباط برقرار کنيم. اين همان جمله اي است که امام حنفي، ابوحنيفه گفتند "حسبنا کتاب الله" و اين دقيقاً در تضاد با مکتب اهل بيت(ع) است. مکتب اهل بيت(ع) اين است که چه در زمان ظهور و چه در زمان غيبت، خلق، راهي براي ارتباط با ذات اقدس ربوبي جل و علا جز باب ولايت ندارد. راه، همان صراط مستقيم است که تفسير به "ولايت" شده است؛ ولايت علي بن ابيطالب(ع) و يازده فرزندش(ع) و در عصر غيبت، ولايتي که منشعب است از ولايت کبراي الهيه و آن ولايت فقهاي عدول است و هر کسي به هر راه ديگري برود ضال است.

خطر تفکر حذف ولايت فقيه و روحانيت
اين تفکر در مقام حذف ولايت است در نتيجه در مقام حذف روحانيت است اگر بتوانند که ان شاءالله نمي‌توانند مي‌خواهند حذف کنند. اين باب گشوده شده از سوي اهل بيت(ع) که باب ولايت فقيه است و اگر نتوانند حداقل آن را ضعيف و منزوي بکنند و براي رسيدن به اين هدف دارند تمهيد مقدمات مي‌کنند براي تصرف مراکز قدرت که عبارت است از مجلس و دولت و گزارشات موثقي که هست حاکي از اين است که اينها پول‌هايي با ارقام نجومي که براي ما قابل تصور نيست.

اعترافات تکان دهنده دستگيرشدگان درباره مفاسد
در هفته‌هاي اخير چند نفر را دستگير کردند که اين‌ها جزء ارباب جمعي رئيس دفتر رئيس جمهور هستند. شخصي به نام غفاري و چند نفر ديگر و يکي هم شخصي است در لباس روحانيت به نام اميري فر که در تهران آن مجمع روحانيت ولايي را تشکيل داده که وصل به رئيس دفتر رئيس جمهور است که ايشان هم دستگير شده است. اين‌ها در اعترافات خودشان چيزهاي تکاندهنده اي را بازگو کردند مفاسد اقتصادي با ارقام بالا. اين آقاي غفاري کسي است که با رمل و جن و جن گيري و اين حرف‌ها سر و کار دارد و اين قدرت تصرف را هم از راه اهانت به مقدسات به دست آورده است. مي‌دانيد که مرتاض‌هاي هندي رياضت‌هاي خلاف شرع دارند و به اين قدرت مي‌توانند دست پيدا کنند که اين غفاري هم گفتند که همين طور است و به قرآن اهانت کرده است که تعبير آن را نمي‌توانم بيان کنم و خود شما متوجه مي‌شويد که منظور چيست مانند هتک قرآن و تنجيس قرآن. بعضي بزرگان گفتند که الآن در آمريکا هم اين مسائل را دارند و سازمان نظامي دارند که کارهايشان را با سحر و جن و... انجام مي‌دهند. الآن کشورهاي اروپايي هم رو به اين مسئله آورده اند. غرض اين است اين مسائل سابقاً وجود داشته است و الآن هم بعضي‌ها به مقاماتي مي‌رسند که قدرت تصرف را دارند.

مراکز قدرت نظام در اختيار دفتر رئيس جمهور
به هر تقدير رئيس دفتر رئيس جمهور مراکز قدرت نظام را در اختيار خودش گرفته مثلاً در کميسيون فرهنگي دولت طبق روال جاري رئيس کميسيون بايد رئيس فرهنگ و ارشاد اسلامي باشد ولي خارج از ضابطه ايشان رئيس کميسيون هستند و تمام بودجه‌هاي فرهنگي کشور را در دست دارد.

دستور پيگيري موضوع تصرف سايپا توسط رهبر انقلاب
قلم ديگرش: کارخانه ايران خودرو را تحت نفوذ خودشان درآوردند با ميلياردها تومان سرمايه؛ کارخانه سايپا را هم در صدد بودند که گزارش شد خدمت مقام معظم رهبري و ايشان وارد شدند و دستور پيگيري دادند. يک چيزي را ساختند به عنوان ايرانيان خارج از کشور و بودجه‌هايي را خارج از ضوابط به آن تخصيص دادند. در جزيره کيش اين‌ها با يک خانواده اي قرارداد بستند که يک ميليون تومان هم پول نداشته است و پول‌ها را هم گرفتند و به خارج فرار کرده اند و همين ساختمان سران کشورهاي غير متعهد که در اصفهان قرار بود ساخته شود با هزينه دويست ميليارد تومان. ما بررسي کرديم ديديم که قرار بود در کيش ساخته بشود اما اختلاف داشته اند بين کيش و اصفهان و شيراز و مسئله را به مقام معظم رهبري ارجاع مي‌دهند که ايشان اصفهان را انتخاب ميکنند بعد فهميديم که بردند در کيش و هزينه اصلي هم چهارصد ميليارد تومان است و در کيش هم مشغول شدند و ما از دوستان خواستيم که در مجلس ببيند اين بودجه کجا تصويب شده است. از آقاي لاريجاني سؤال کردند و ايشان اظهار بي اطلاعي کردند و گفتند اين بودجه دست ما نيست بعد معلوم شد چند نفر در رياست جمهوري هستند که تصميم گيرنده هستند.

وزارت نفت دست اينهاست
وزارت نفت را هم که اخيراً وزير ندارد دست اين‌هاست و موارد مشابه. با اين پول‌هاي نجومي دارند زمينه موفقيت افرادي را که خودشان مي‌خواهند فراهم مي‌کنند. با بعضي نمايندگان صحبت کردند که تمام هزينه‌هايشان را تأمين مي‌کنند و همين شيخ اميري فر و در اعترافاتش گفته که به ما گفتند نگران پول نباشيد. اين‌ها قبلاً جزؤ جامعه وعاظ تهران بودند و اين مسائل که پيش آمد جدا شدند و تشکيلاتي را درست کردند با عنوان روحانيت ولايت مدار حالا اين ولايت، ولايت چه کسي است؟ و پول‌هاي کلاني هم به روحانيوني که عضو بودند داده مي‌شد.

دستور بازداشت نيروهاي عملياتي
آقاي سرلشگر جعفري فرمانده کل سپاه رفتند خدمت مقام معظم رهبري و گفتند اجازه بدهيد ايشان را بگيريم کل غائله حل مي‌شود حالا نهايتاً چند روزي بعضي‌ها اظهار نگراني خواهند کرد و تمام خواهد شد. آقا ظاهراً هنوز به اين نتيجه نرسيدند ولي فرمودند همه عوامل را دستگير کنيد کساني که نيروهاي عملياتي اين طرح هستند آقا فرمودند با قوت بازجويي کنيد و بررسي کنيد اما حساب رئيس جمهور را جدا کنيد.

مشايي: فکر نمي‌کرديم رهبري اين قدر قاطع و محکم بايستد
مشايي در جلسه اي گفته بود ما فکر نمي‌کرديم رهبري اين قدر قاطع و محکم روي مسئله بايستند. در قضيه وزير اطلاعات، وزير گزارشاتي داده بود خدمت آقا که اينها چه کساني هستند و قصدشان چسيت و تنها راه را در برکناري وزير ديده بودند و آقا متوجه بود و اين قضيه از شش ماه قبل گزارش شده بود به آقا که به فرياد اطلاعات برسيد که اين‌ها در حال توطئه هستند اگر خاطرتان باشد چهار پنج ماه قبل آقا خودشان رفتند وزارت اطلاعات که به دنبال همين گزارش بود. آقاي مصلحي يک جلسه داخل سازماني تشکيل داده بود و براي کادر اطلاعات مطالبي را گفته بود و يک آقايي به نام عبداللهي که رئيس ستاد اطلاعات بوده در صحبت‌ها پارازيت ايجاد مي‌کرده که نه آقا اينجوري نيست و وزير اطلاعات بعد از جلسه حکم عزل ايشان را صادر مي‌کند اين هم عنصر نفوذي دفتر رئيس جمهور بوده است.

آقا نمي‌خواستند حکم ابقاي مصلحي رسانه اي شود

بعد از اين آقاي رئيس جمهور آقاي مصلحي را احضار مي‌کند که چرا ايشان را بدون هماهنگي من برداشتي؟! آقاي مصلحي مي‌گويد که من وزيرم و اين شخص کارمند من مي‌باشد و رئيس جمهور هم ميگويد که شما يا استعفا بدهيد يا من عزلتان مي‌کنم و آقاي مصلحي هم استعفا مي‌دهد. خبر که به آقا مي‌رسد ايشان آن حکم را صادر مي‌کند. البته قبل از حکم به خاطر اين که مسئله رسانه اي نشود شخصاً در چند سطر خطاب به رئيس جمهور مي‌نويسند که آقاي مصلحي بايد در جاي خودش ابقا بشود و خود آقا هم اين نوشته را که دست نويس بوده در پاکت گذاشته و در پاکت را مي‌چسبانند و يکي از اعضاي دفتر به دست رئيس جمهور مي‌رساند. رئيس جمهور مي‌پرسد که نامه چيست؟ اظهار بي اطلاعي مي‌کنند و وقتي نامه را باز مي‌کنند ميخوانند و مي‌گويند: خب اين مسئله که تمام شده است! گزارش را که به آقا مي‌دهند آقا مطلع مي‌شوند و حکم را صادر مي‌کنند.

آقا گفتند تا آخر پاي اين مسأله مي‌ايستم

در اولين جلسه اي که هيئت دولت در کردستان بودند آقاي مصلحي شرکت نمي‌کنند. در اولين جلسه در تهران آقاي مصلحي با مشورت دفتر به قم سفر مي‌کنند ولي در جلسه دوم هيئت دولت شرکت مي‌کنند. رئيس جمهور که وارد جلسه مي‌شود به احترام آقاي حائري که درس اخلاق گفتندچند دقيقه اي مي‌نشيند و بعد با اجازه آقاي حائري جلسه را ترک مي‌کند و از طريق يکي از اعضاي دفتر آقاي مصلحي را صدا مي‌کنند و مي‌پرسد که شما چرا شرکت کرديد؟ آقاي مصلحي مي‌گويد دستور آقاست. رئيس جمهور ميگويد شما به مسائل بين من و آقا کاري نداشته باشيد و خودتان را درگير اين مقوله نکنيد. آقاي مصلحي از جلسه هيئت دولت خارج مي‌شود و در نهايت خبر به آقا مي‌رسد و آقا محکم مي‌گويند که آقاي مصلحي حتماً بايد در جاي خوشان باشند و به همين دليل مشايي گفته بود که ما احتمال نمي‌داديم که آقا اين قدر محکم بمانند و آقا هم که گفته بودند من تا آخر پاي اين مسئله مي‌ايستم منتها با حفظ آرامش کشور در حالي که اوضاع منطقه مانند مصر و ليبي و بحرين و عربستان به اين صورت است بايد طوري رفتار کرد که هم اين فتنه مهار و کنترل بشود توسط وزارت اطلاعات و دستگاه قضايي و هم آرامش کشور پابرجا باشد.

آقا مي‌فرمايند رئيس جمهور بايد حفظ شود
در يک ملاقاتي که سران سه قوه حضور داشته اند آقا مي‌فرمايند که رئيس جمهور بايد حفظ بشود به دليل زحمات و خدمات مختلفي که انجام دادند مانند مسکن و هسته اي و... فلذا به شخص ايشان در خطبه‌ها و سخنراني‌ها چيزي گفته نشود ولي جريان انحرافي بايد براي مردم روشن بشود که اينان درصدد در دست گيري قوه مقننه و نتيجتاً قوه مجريه است چون کابينه را مجلس رأي مي‌دهد.

مشايي گفته تا دو سال ديگر آقاي جنتي نيستآيت الله نمازي در ادامه در پاسخ به پرسش يکي از حضار، گفت: به آقاي مشايي گفتند شما که مي‌خواهي رئيس جمهور شوي صلاحيت شما را شوراي نگهبان بايد تأييد کند و آيت الله جنتي بسيار قاطع است و شما را رد صلاحيت مي‌کند که مشايي گفته تا دو سال ديگر آيت الله جنتي نيست و [... ] هم نيست که باعث رد صلاحيت بشوند. حالا نمي‌دانيم در ارتباط با جن، اين چيزها را فهميده اند يا چيز ديگري است.

مي خواهند جريان سومي به نام "خط رئيس جمهور" ايجاد کنند
البته حرفها زياد است و من خواستم که آقايان در جريان امور باشند بدون اين که اسمي از رئيس جمهور برده شود اين جريان انحرافي را براي مردم روشن کنيد که اگر قرار شد در آينده برخوردي صورت بگيرد مردم کاملاً توجيه باشند به خصوص در انتخابات ستادهايي را تشکيل داده اند در استان‌ها فراخواني کرده اند از مراکز شهرها و از اعتبار و حيثيت رئيس جمهور استفاده مي‌کنند و اين‌ها مي‌خواهند يک جريان ثالثي در خط سياسي کشور ايجاد کنند يعني اصلاح‌طلب‌ها و اصول گراها و يک خط ميانه اي به عنوان خط رئيس جمهور.

احمدي نژاد: آراي من به خاطر حمايت آقا کم شد
اشتباه اينها و شخص رئيس جمهور اين است که فکر مي‌کنند آراي ?? ميليوني مال خودشان است و حتي در جلسه اي گفته بوده است که شش ميليون از آراء من به خاطر حمايت آقا کم شده است و الا آراء من سي ميليون بوده است. اصل تبيين اين توطئه اي که در کار است اين است که ما در اين زمان احتياجي به حلقه وصل بين امام زمان و مردم نداريم و خودمان مي‌توانيم ارتباط برقرار کنيم و حذف جايگاه روحانيت و ولايت فقيه از مقاصد اين جريان است.

l منبع : جهان نبوز

«خرمشهر را خدا آزاد کرد» خطاب امام (ره) به اصحاب غرور بود

Sat, 21 May 2011 15:06:00 GMT

نگاهي عميق به جريانات اخير در کشور نشان مي‌دهد که ريشه بسياري از ولايت گريزي‌ها آن هم در سطوح بالاي مديريتي کشور، ناشي از غروري است که گريبان برخي از آدم‌ها را گرفته است.

"اين مطلب مهم را که کرارا عرض کرده‌ام، تکرار مي‌کنم که ملت عزيز مجاهد بويژه سلحشوران رزمنده مجاهد في سبيل الله توجه داشته باشند که غرور از پيروزي‌ها آفت بزرگي است که شيطان باطني در بندگان خدا به وجود مي‌آورد تا آنان را از راه حق منحرف کند، و..."

آنچه در بالا آمد بخشي از پيام امام خميني (ره) به مناسبت ?? بهمن سال ???? بود، يعني هشت ماه پس از آزادسازي خرمشهر. حال که ?? سال از اين پيروزي بزرگ مي‌گذرد، فرصت مناسبي است تا از خود بپرسيم چرا امام فرمود خرمشهر را خدا آزاد کرد؟

شايد خواندن سطور براي جوانان اين دوره قابل هضم نباشد، اما اين يک حقيقت است و آن اينکه جوانان ديروز، وقتي براي دفاع از کيان ملت و کشور اسلحه به دست گرفته و در خطوط نبرد حاضر شدند، هيچگاه به پيروزي در عملياتي نيانديشيدند. آنان يک جمله را همواره با خود تکرار مي‌کردند و آن اينکه ما مامور به انجام تکليف هستيم نه حصول نتيجه. و صد البته که اين تفکر با هيچ يکي از معيارهاي مادي و عقلي قابل سنجش نيست. <** ادامه مطلب... **>اين تفکر، معناي‌‌ همان جمله عزيز سفر کرده ما است که: «هر چه کمال و قدرت و جمال است از اوست.» بچه‌هاي قديم جنگ خود را قطره‌اي از خيل لشکريان خدا مي‌دانستند که براي رضاي او مي‌جنگند. فتح و نصرت يا شکست را نيز هديه‌اي از جانب حق تعالي مي‌ديدند.
اين فرهنگ و اعتقاد به رهبري نظام بود که ملت ايران را در بزرگ‌ترين جنگ معاصر سربلند کرد.
بي‌گمان پيروزيهاي بزرگ، آفت‌هاي بزرگي نيز به دنبال دارد. در فرهنگ حضرت روح الله، غرور‌ام الفساد است. ايشان فتح خرمشهر را هديه خداوند دانستند تا نسل حاضر و نسل‌هاي آينده بدانند فقط زماني
خداوند هادي يک ملت به سوي رستگاري است که دل‌ها و چشم‌ها به سوي آسمان باشد.
وقتي غرور در انسان ريشه بگيرد ديگر خدا نيست، شيطان راهنماي اوست.

نگاهي عميق به جريانات اخير در کشور نشان مي‌دهد که ريشه بسياري از ولايت گريزي‌ها آن هم در سطوح بالاي مديريتي کشور، ناشي از غروري است که گريبان برخي از آدم‌ها را گرفته است.

امامي که با رهبري يک انقلاب و پيروزي آن، معادلات دنيايي را برهم زد و ملتي را با دستي خالي از بزرگ‌ترين معرکه نظامي جهان به سلامت بيرون آورد، هيچگاه نگفت که اگر من نباشم ادامه اين راه چنين مي‌شود و چنان. او هيچگاه دستاوردهاي بزرگ ملت ايران را به نام خود ننوشت چرا که چشم و دلش هماره به سوي آسمان بود.

شايد بزرگ‌ترين مخاطبان اين جمله امام که: «خرمشهر را خدا آزاد کرد»، اصحاب غرور در عصر حاضر و همه اعصار باشند.

ادامه پيام حضرت امام خميني (ره) را در اين بخش مي خوانيم:

«اين مطلب مهم را که کرارا عرض کرده‌ام، تکرار مي‌کنم که ملت عزيز مجاهد بويژه سلحشوران رزمنده مجاهد في سبيل الله توجه داشته باشند که غرور از پيروزي‌ها آفت بزرگي است که شيطان باطني در بندگان خدا به وجود مي‌آورد تا آنان را از راه حق منحرف کند، و در اثر آن خلق خدا را در کوشش براي مقاصد الهي سست کند، و اگر خداي نخواسته اين حالت شيطاني در جبهه‌ها پيش آيد، در پيروزي‌ها وقفه حاصل، بلکه با مکر شيطاني ممکن است به شکست منتهي شود. و زماني اين آفت وجدان‌کش پيش مي‌آيد که انسان از خود و خداوند غافل شود و قدرت و پيروزي‌ها را از خود بداند، و منشأ اصلي آنکه ازمه امور را دردست دارد و هرچه کمال و قدرت و جمال است از اوست را از ياد ببرد.

ملت عزيز و قواي مسلح رزمنده در طول اين انقلاب و اين جنگ لمس نموده‌اند که اگر مددهاي الهي و عنايات خاص خداوند قادر نبود، هرگز در ما قدرت مقابله با رژيم شيطاني تا دندان مسلح و متکي به قدرتهاي جهاني نبود. ولي از آنجايي که ملت با تحولي الهي به انقلابي اسلامي متکي به معنويات دست زد، توانست آن قدرت بزرگ منطقه را درهم بشکند، و در جنگ نابرابر از حيث تسليحات و کمکهاي بيدريغ شرق و غرب و منطقه، ‌ اينهمه پيروزيهاي اعجازآميز را نصيب ايران و اسلام نمايد.

ما نبايد فتحهاي بزرگ مثل خرمشهر را از ياد ببريم که دشمن با همه تجهيزات در سنگرهاي بسيار محکم باعده و عدد بسيار کمين کرده بود، و در مقابل عده‌اي از سلحشوران متعهد اسلام از بيابان باز به آنان تاخته، و خداوند آنچنان رعب و وحشت را بر دشمنان ما غلبه داد که با اسارت هزاران نظامي و غنيمتهاي بسيار، باقيمانده اشرار با فضاحت تمام رو به فرار گذاشته و شهر‌ها را‌‌ رها کردند.

رزمندگان عزيز ما نبايد اين پيروزي معجزه‌آسا را جز با مددهاي الهي ببينند و اگر چنين شد، غرور آن‌ها خلاصه مي‌شود در اينکه ما مورد عنايت قادر متعال هستيم و از خود چيزي نداريم و آنچه داريم از اوست و بايد به راه او نثار کنيم. و اينجاست که خداوند عنايات خود را ادامه مي‌دهد، و شما سلحشوري و جنگ شرافتمندانه را براي دفاع از اسلام و ميهن اسلامي ادامه مي‌دهيد، و به خواست قادر متعال به پيروزي نهايي دست خواهيد يافت.» (صحيفه امام جلد ?? صفحات ??? و ???)